Broederliefde & Vriendschap

Geniet ervan, voor je het weet zijn zegroot. Een veelgehoord cliche, maar zo waar. Met een zoon van twee en een half en een tweeling van alweer 2 maanden zou je denken dat ik me daarc=van bewust ben. En toch overvalt het me ook deze keer weer. Tot voor kort waren we nog vol verwachting van wat komen ging. Spannend, omdat het er dit keer twee zouden zijn. Hoe zou het gaan? Houd ik straks net zoveel van deze mensjes als van Jorijn? Verandert onze relatie? Inmiddels heb ik op al die vragen een antwoord gekregen. De liefde die ik voel voor Tije en Fenn is net zo intens als mijn liefde voor Jorijn.

Opnieuw hebben we ervaren welke gevoelens het krijgen van een kind bij je losmaken. Het onvoorwaardelijk houden van. En ja, natuurlijk brengt deze grote verandering spanningen met zich mee. Het is zoeken naar een nieuwe balans. Langzaam wordt ons leven weer normaal. Jorijn is gewend aan zijn nieuwe broertjes en aan het feit dat ik minder tijd heb dan voorheen. Voorheen maakte het me soms best onzeker. Hadden we hier goed aan gedaan? Tot gisterochtend! Daar lag onze stoere vent bij zijn broertjes in de box. Met een aanblik op deze broederliefde verdwenen mijn zorgen. Kleine kinderen worden groot.

We geven hen graag onze kijk op het leven mee. Zo herinneren ze zich later alle leuke dingen die we samen deden. De fott's vertellen hun levensverhaal. We vinden het belangrijk dat de kinderen hun leven leuk vinden, nu en later. Op school draait alles om goede cijfers. Wij willen vooral dat ze goed met mensen leren omgaan. Openheid voert daarin de boventoon. Er zijn natuurlijk grenzen. We zijn hun ouders niet hun vrienden.