'Voetsporen volgen'....
Het moment lijkt nu echt te komen dat we na bijna 17 jaar afscheid moeten nemen van onze lieve trouwe viervoeter, Rooigie....
Hij is na het weekend niet thuis gekomen. Nu ruim 48 uur later verliezen we langzaam de hoop op een terugkeer naar huis. Ons vriendje is ruim16 jaar, de laatste tijd was hij al wat onrustig, vaak erin/eruit. Hij was nooit lang buiten en lag liever warm op de bank. Eten deed hij nog wel en lag graag bij ons op de bank. Dat hij oud werd vernamen we ook aan de geurtjes die hij soms bij zich had, de plukken vacht die hij verloor... Dat hij zo ineens op een dag weg zou zijn en er geen kans zou zijn op een afscheid, hadden we niet verwacht.
Maandag en dinsdag hebben we de hele wijk uitgekamd, geroepen, gefloten. Ook ons mannetje stond bij de achterdeur te roepen en te 'fluiten', maar poes kwam niet en liet zich niet horen of zien. Vandaag heb ik de dierenambulance gebeld en Amivedi. Zij gaan over vermiste en gevonden dieren. Via de laatste raadplegen ook asiels en dierenartsen de database wanneer er een dier bij hen binnenkomt. Geen resultaat, tot nu toe. Dan begint langzaam wel het harde besef te komen dat poes niet meer thuis gaat komen. We merken aan elkaar dat we hopen op hem vinden, om dan goed afscheid te kunnen nemen, de onzekerheid weg te halen. Er is niets erger dan niet weten wat er gebeurd is, waar hij is... Bovenstaande foto is tevens de flyer die we in de wijk hebben uitgedeeld, met ons nummer en de vraag of ze goed in de tuin/schuur willen kijken. We hopen op respons...
Dat is heel wat voor een kat
Vanavond hebben we Jorijn verteld dat poes, die elke avond en ochtend eten van hem kreeg, niet meer thuis komt.... Ik heb nog nooit zoiets moeilijks gedaan. Voor het eerst sprak ik de woorden hardop en en bij het zien vertrekken van zijn koppie, brandden de tranen achter mijn ogen. We hebben hem verteld dat poes oud is en is gaan slapen...
Daarop zegt Jorijn: 'Dan gaan we zijn voetsporen volgen mama, dan weten we waar poes is'!
Ons hart brak, ...was het maar zo simpel. Samen hebben we mooie dingen over poes opgenoemd.
´Rooigie was dapper (..). En slim. Grappig. En schoon.
Rooigie was zacht en mooi, en hij heeft maar één keer een vogel opgegeten.
Hij snorde heel lief, soms vlak bij mijn oor.
En soms sliep hij bij mij op de bank, dat was lekker warm.
(…)
Rooigie speelde en kreeg eten van Jorijn...
En dat is heel wat voor een kat.
Vind je niet?´
Dag lieve Poes!
Jorijn
Hij is na het weekend niet thuis gekomen. Nu ruim 48 uur later verliezen we langzaam de hoop op een terugkeer naar huis. Ons vriendje is ruim16 jaar, de laatste tijd was hij al wat onrustig, vaak erin/eruit. Hij was nooit lang buiten en lag liever warm op de bank. Eten deed hij nog wel en lag graag bij ons op de bank. Dat hij oud werd vernamen we ook aan de geurtjes die hij soms bij zich had, de plukken vacht die hij verloor... Dat hij zo ineens op een dag weg zou zijn en er geen kans zou zijn op een afscheid, hadden we niet verwacht.
Maandag en dinsdag hebben we de hele wijk uitgekamd, geroepen, gefloten. Ook ons mannetje stond bij de achterdeur te roepen en te 'fluiten', maar poes kwam niet en liet zich niet horen of zien. Vandaag heb ik de dierenambulance gebeld en Amivedi. Zij gaan over vermiste en gevonden dieren. Via de laatste raadplegen ook asiels en dierenartsen de database wanneer er een dier bij hen binnenkomt. Geen resultaat, tot nu toe. Dan begint langzaam wel het harde besef te komen dat poes niet meer thuis gaat komen. We merken aan elkaar dat we hopen op hem vinden, om dan goed afscheid te kunnen nemen, de onzekerheid weg te halen. Er is niets erger dan niet weten wat er gebeurd is, waar hij is... Bovenstaande foto is tevens de flyer die we in de wijk hebben uitgedeeld, met ons nummer en de vraag of ze goed in de tuin/schuur willen kijken. We hopen op respons...
Dat is heel wat voor een kat
Vanavond hebben we Jorijn verteld dat poes, die elke avond en ochtend eten van hem kreeg, niet meer thuis komt.... Ik heb nog nooit zoiets moeilijks gedaan. Voor het eerst sprak ik de woorden hardop en en bij het zien vertrekken van zijn koppie, brandden de tranen achter mijn ogen. We hebben hem verteld dat poes oud is en is gaan slapen...
Daarop zegt Jorijn: 'Dan gaan we zijn voetsporen volgen mama, dan weten we waar poes is'!
´Rooigie was dapper (..). En slim. Grappig. En schoon.
Rooigie was zacht en mooi, en hij heeft maar één keer een vogel opgegeten.
Hij snorde heel lief, soms vlak bij mijn oor.
En soms sliep hij bij mij op de bank, dat was lekker warm.
(…)
Rooigie speelde en kreeg eten van Jorijn...
En dat is heel wat voor een kat.
Vind je niet?´
Dag lieve Poes!
Jorijn
Reacties
Een reactie posten