Dag van Nationale Rouw
Morgenmiddag komen de eerste slachtoffers van MH17 aan op Eindhoven. Na de landing zal er een minuut stilte volgen. MP Mark Rutte noemt de toestellen die de geliefden terug brengen: 'een luchtbrug tussen Charkov en Eindhoven'...
Ik houd mij de afgelopen week verre van een mening over politieke belangen in het verschrikkelijke drama. We manoeuvreren in oorlogsgebied en hebben maar 1 belang gehad: de slachtoffers herenigen met hun familie.
Het lijkt er op dat er beter voor de lichamen en dozen is gezorgd dan verwacht. Dat het traag loopt, heeft ook te maken met het wantrouwen tussen de strijdende partijen. De diplomatieke weg van Rutte lijkt te werken.
Ik denk dat Nederland niet veel anders had kunnen doen dan wat ze nu hebben gedaan en daar heb ik #respect voor.
Al bijna een week is Nederland in shock, er heerst ongeloof, verdriet, onzekerheid... Het is inderdaad zo dat bij een ramp met zoveel betrokkenen, er 90% kans is dat we aan het eind van de week iemand kennen. Direct of indirect. Het is waar. Twee van mijn directe collega's zijn zwaar getroffen en Verbonden in Verdriet. De één heeft haar oom en tante verloren, de ander 4 vrienden. Ik heb meteen een bericht gestuurd aan mijn tante die in januari samen nog in Bangkok, Thailand waren, ... op bezoek bij hun zoon. Voor hen een land met warme gevoelens en herinneringen. Ze zijn oké.
Ik sta nog steeds elke ochtend op met een zwaar gevoel en ik ga ermee naar bed. Als ik de beelden zie, de verhalen hoor, zie ik het voor me, ik beleef het, ... in de hoofdrol ons eigen gezin. Muis omhoog gehouden door een rebellenleider, hun paspoorten, koffer en persoonlijke bezittingen, verstrooid in het veld, in koelwagens onderweg naar huis, .... Tuimelend uit een vliegtuig, naar de grond, 10 kilometer lager... Negeren wil niet, het dringt zich op, dwingend, onverstoorbaar. Soms overvalt mij ineens een vreselijk huilbui. Ik knuffel de jongens nog meer en neem alles van hen in me op, ... ik wil er niets meer van missen.
Reacties
Een reactie posten