From Heaven to Hell...

 

I used to recognize myself
It's funny how reflections change
When we're becoming something else
I think it's time to walk away

 

 

Een heerlijk weekend voor de boeg, enorm naar uitgekeken. Samen met een aantal collega's twee dagen Antwerpen... een trip waarin we allemaal letterlijk het leven hebben ervaren.

 

De trip 'eindigde' bijna bij de treinreis vanaf Amsterdam Centraal naar Antwerpen. Op een minuut na, misten we de trein.. De helft van de groep was onderweg, de andere helft stond op het perron. Helaas, maar het was niet de enige trein. We dachten de volgende trein te nemen, maar ook deze strandde. Er was een brand ontstaan in de Schipholtunnel. Tot 18:00 zouden er geen treinen rijden. Meteen werden er plannen gemaakt om dat met de auto achter de 1e trein aan te rijden. Met de metro terug naar Zwitserleven. Halverwege de rit werd er op www.nu.nl vermeld dat de storing met de trein was verholpen. We switchten tracks en vervolgden onze weg, terug naar Centraal station Amsterdam. Uiteraard nog een beetje sightseeing meegepakt, want de tram deed er 45 minuten over! De sfeer was inmiddels dusdanig bekoeld, .. vermoeide voeten, zat van het heen en weer rijden, ... Wilden we nog wel naar Antwerpen?

 

 

Terug op het Centraal station nieuwe plannen gemaakt. We zouden eerst gaan eten en dan alsnog de 18:52 uur trein pakken, rechtstreeks naar Antwerpen. Wat kan een beetje eten een mens goed doen! Om 19:00 vertrokken we alsnog en met 3 uur vertraging, kwamen we om 21:45 aan in Antwerpen.

 

De nacht was jong en met 11 collega's trokken we de binnenstad in. Leuke kroegjes, donkere steegjes, vele keitjes, gezellige muziek, genoeg drank, een hoop lol en tot slot de club in, waar we bovenop de podia hebben staan dansen. Dit was het leven ervaren! Om 04:00 toch maar terug naar het hotel, want de volgende morgen zouden we om half 10 een wake-up call krijgen voor het ontbijt. Op blote voeten ben ik terug gelopen naar het hotel. We zijn die nacht door de geluidsbarrière gegaan, wat een nacht!

Na het ontbijt werd er geshopt, een terrasje gepakt, nagepraat. We zouden de 17:00 uur trein terug pakken, maar die trein heb ik nooit gehaald...

Met drie collega's slenterden we over de Thai'se markt. Mijn collega haalde wat snacks, o.a miniloempia's. Heerlijk, want we zouden om drie uur pas lunchen. ...één miniloempia en 2,5 uur later werd ik met spoed afgevoerd naar het St. Vincentiusziekenhuis, met een anafylactische shock. Van al die uren heb ik geen eigen herinneringen meer, het was een verschrikkelijke, angstige achtbaan...één die fataal had kunnen aflopen. Vier collega's hebben onafgebroken aan mijn zijde gezeten. Het was heel heftig en traumatisch voor ons allen. We hebben die middag de andere kant van 'leven' ervaren. Het heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht en ik ben ze vreselijk dankbaar... Thuis waren mijn schoonouders bij de jongens en reed Mark naar Antwerpen om mij op te halen. Nog compleet versuft van alle medicatie, kan ik mij ook die rit niet herinneren.

 

Moederdag de volgende morgen was zeer emotioneel, ... ik was zo vreselijk blij om die drie blonde koppies boven aan de trap te zien! Ze hebben mama vreselijk verwend met zelfgemaakte cadeaus en kabouterkusjes (neusje-neusje). Sinds vandaag mag ik een nieuwe accessoire aan mijn tas toevoegen: de epi-pen (een kleine held), omdat iedere seconde telt... Ondanks het abrupte slot, was het een waanzinnig weekend, die ik niet had willen missen!

 

Mijn helden