Moed & Vertrouwen

..."moed en vertrouwen zijn nodig om over de angst dat het misgaat heen te stappen".

voor het eerst weet ik mijn blog niet meteen een begin te geven, kan ik de woorden niet vinden om mijn gevoel onder woorden te brengen. 'Moed en vertrouwen' ..., wat betekenen die woorden voor mij? Ik wil moedig zijn om uitdagingen die op mijn pad komen, of op die van mijn kinderen aan te gaan, omdat je nooit weet wat je kunt als je ze niet probeert. Daarmee leer ik mezelf en ook hen dat je soms over je angsten heen moet stappen, omdat het beeld bij die angst alleen in je hoofd bestaat. Hier roepen de kinderen inmiddels: 'Door het te proberen', kun je het leren'.
Daar hoort bij dat dit natuurlijk niet altijd gaat zonder vallen en opstaan. 'Ik kan het niet!' "Nee, je kunt het nóg niet, als je blijft proberen zal het een keer lukken.' Moed betekent niet dat je geen angst mag hebben, moed betekent dat angst je niet tegenhoudt.

Moedig zijn en mijn kinderen vertrouwen, ze zo steeds een beetje meer los te laten op hun weg naar zelfstandigheid. Dat is niet altijd makkelijk, hun wereld wordt groter. Een wereld waarin ik niet altijd met ze mee kan lopen. Een wereld waarin ze niet altijd meer de hulp van mama zullen vragen. Ik hoop dan dat ik ze de tools heb meegegeven om hun eigen uitdagingen aan te kunnen gaan. Handvatten in het maken van vriendjes, onderlinge strubbelingen oplossen, de dingen te doen die ze leuk vinden, maar ook verantwoordelijkheid nemen voor de keuzes die je maakt. Dat ze daarbij de moed en het vertrouwen hebben hun eigen koers te varen, op hun eigen innerlijke kompas. En hebben ze ons nodig, dan zullen we er zijn. Dus spelen ze buiten, gaan ze fietsen, klimmen ze in de hoogste bomen, smeren ze hun eigen brood...
Moedig zijn betekent voor mij ook mijn eigen angsten te overwinnen, ze niet mijn doen te laten bepalen. Zoals na de inbraak. Doen, wat je denkt niet te kunnen. Hierdoor hebben de kinderen nog steeds een veilig thuis, zonder dat ze bang hoeven te zijn dat er 'zomaar iemand binnen komt en hun speelgoed meeneemt'... Moed om 's avonds de monsters onder het bed weg te jagen, de trap af te gaan om mijn zoon te halen die gillend in zijn bed zit door een vreselijke onweersbui (terwijl ik het liefst zelf onder de dekens wegkruip en wacht tot het over is). Of 'kalm' blijven, terwijl je hart bonkt in je keel, als het armpje van je zoon gezet moet worden na een potje donderden met zijn grote broer...

Al die dingen betekenen niet dat ik mijn emotie daarin niet deel. Natuurlijk vertel ik mijn kind dat ik geschrokken ben, dat ik verdriet heb omdat hij zoveel pijn heeft. Soms huil ik lekker een potje met ze mee, want het is vreselijk verdrietig dat poes dood (al was hij bijna 20 jaar)...

De voorbeelden hebben één belangrijke gedeelde factor: het gaat allemaal om het vinden van vertrouwen in jezelf, maar wat als je vertrouwen volledig rust in de handen van een ander? Iemand die de koers die jij vaart voor altijd kan veranderen. Hoe vind je dan de moed en het vertrouwen dat het goed komt, ....
...dat begint met het vinden van de moed om mijn verhaal te delen en mijn angst onder woorden te brengen...,

Ik was 17 in 1996, toen ik geconfronteerd werd met drie ingrijpende operaties aan mijn ogen. Door medicatie die te lang was voorgeschreven, kreeg ik staar. Ik keek hierdoor al tijden door een 'beslagen ruit'. Kleuren werden dof en beelden minder scherp. Omdat het een geleidelijk proces is, merkte ik dat pas veel te laat. In vier maanden tijd werden mijn eigen lenzen vervangen door kunstlenzen. Een ingreep die niet hoort plaats te vinden bij een 17 jarige. Staar kun je ontwikkelen als je ouder wordt, vanaf 60 of later. Een ingreep die voor de artsen ook de nodige uitdagingen met zich meebracht. Er werd besloten om links een lens te plaatsen voor veraf en rechts voor lezen. Na de operatie aan mijn linker lens, bleek dat ze mijn netvlies beschadigd hadden. Dit werd met spoed hersteld. Voor mij ging na de herstelperiode een nieuwe wereld open. Ik kon mij niet voorstellen dat ik kleuren en beelden ooit zo helder en scherp had gezien. Opgelucht en dankbaar dat mijn zicht was hersteld. Ik kon lezen, autorijden en heb nooit een bril nodig gehad.

Blind
Veertien jaar later, .. het is juli 2010 en ik ben hoogzwanger van mijn oudste zoon, Jorijn. Tijdens een vakantie in Italié merk ik dubbelbeelden op met mijn linkeroog. Een origineel en daarboven een schaduwbeeld. De verloskundige en de huisarts maken zich geen zorgen. Ik ben immers zwanger en mijn lijf zit vol hormonen. Verandering in zicht, komt hen niet onbekend voor. Mijn innerlijke stem vertrouwt het niet en ik vraag een controle aan bij de oogarts, waar ik nog heel stoer in mijn eentje naar toe ga. Binnen vijf minuten spreekt hij een uitkomst uit die mijn wereld aan het wankelen brengt... De lens in mijn linkeroog is verschoven. Dit creëert het dubbelbeeld, omdat het licht zowel op als naast de lens valt. Ernstige complicatie is het pootje van de lens. Deze steekt door de pupil naar voren en krast langs mijn hoornvlies. Een spoedoperatie is eigenlijk meteen nodig, ....De arts weigert omdat ik 7 maanden zwanger ben en er in de medicatie voor na de ingreep, hormonen zitten. Deze zouden schadelijk zijn voor de kleine. Alles stond op zijn kop, de onbezorgde zwangerschap was over. Een achtbaan start, waarin een 2e opinie wordt gevraagd in het UMC Utrecht. Daar zijn ze heel kort en stellig:  'geen uitstel, tot na je bevalling!' Het risico was te groot dat ik tijdens het persen, de lens door mijn oog zou drukken met blindheid tot gevolg... Binnen een week lag ik op de operatietafel. Een hel! Omdat ik 7,5 maand, bijna 8 zwanger was, kon ik niet onder algehele narcose geopereerd worden. Je houdt je groot, probeert kalm te blijven voor het kindje in je buik, .. die ik tijdens de ingreep niet met mijn handen kon voelen. Zowel mijn handen, hoofd als voeten lagen vastgebonden op de operatietafel. Een onverwachte beweging kon niemand gebruiken. Door de plaatselijke verdoving zag ik alleen schaduwen boven mijn hoofd, maar hoorde alles wat de artsen zeiden. Tot overmaat van ramp ging de apparatuur kapot. Het duurde een uur extra (inclusief extra verdoving, omdat deze uitwerkte), doordat er iemand moest komen om het te repareren. De maand daarna herstelde ik. Mijn zicht was nog niet optimaal, omdat ze de hechtingen pas na de bevalling zouden verwijderen. Helaas is na die tijd mijn zicht links nooit weer volledig hersteld. Ik kan er niet mee lezen en ook veraf is er een 'dood' punt gebleven in mijn focus. Uiteindelijk passen je hersenen het beeld aan, rechts nam beide functies waar: dichtbij en veraf. Op de vraag 'hoe die lens los had kunnen raken', heb ik nooit een antwoord gehad.

Mijn leven ging door, we trouwden in juni 2012 en in februari 2013 werden Tije en Fenn geboren. Tijdens deze zwangerschap heb ik wel de angst gehad dat er wederom iets met mijn zicht zou gebeuren. Gelukkig ging dat allemaal goed. Na de geboorte van Tije en Fenn heb ik mijn fotografie opgepakt en zag in 2014 Just Kidding 'licht'. Een waanzinnige mooie groei maakte ik in de twee jaren daarna door. Wat heb ik veel mooie reportages mogen maken, waardevolle momenten vastgelegd.... In november 2014 mocht ik als vrijwilliger op pad voor Stichting Earlybirds. Al ruim 25 kleine Kanjers heb ik mogen fotograferen met hun dappere papa's en mama's. Ik ben dankbaar dat ik dit werk mocht gaan doen, want het is zo waardevol! In juli 2015 mocht ik ook mijn bijdrage gaan leveren aan het super leuke magazine van Kiind. Het jaar 2016 was zo ontzettend mooi! Ik heb zoveel moois gedaan en daarnaast groeide Just Kidding. Eind 2016 heb ik mooie nieuwe reportages opgenomen in mijn portfolio, zoals de mini borstvoedingsessie, de Fresh-48 en de 'Day in the Life' reportage. Vanaf eind maart staan er weer hele mooie shoots in de agenda, waar ik enorm naar uit kijk.

Begin februari werd ik geveld door een flinke voorhoofdsholteontsteking. Dit was ook het begin van een wazig zicht links en een dubbelbeeld rechts bij het opstaan 's morgens... Deze 'waas' trok binnen een uur op. De huisarts weet het aan de volle bijholten en schreef een oogdruppel met antibiotica voor. Na vijf dagen druppelen sloeg de paniek toe, want er trad geen verbetering op en de herkenning van 2010 was te groot. Met veel moeite kreeg ik uiteindelijk een spoed controle in Almere op woensdag 15 februari, .. daar stortte voor de 3e keer mijn wereld in. "Ja, de rechter lens is gezakt'... Zelfde verhaal als in 2010: pootje van de lens stak door de pupil en kraste langs het hoornvlies. Wederom een spoedoperatie... Echter ook mijn linkeroog heeft een probleem, ... In 2010 hebben ze de lens over mijn iris geplaatst, onder het hoornvlies. Nu 6,5 jaar later blijkt dat de lens mijn hoornvlies irriteert/schaadt waardoor er 's nacht extra vocht ontstaat in het hoornvlies. Dit is het wazige zicht in de ochtend. Nu ben ik nog jong, waardoor het hoornvlies zich zelf in de loop van de ochtend hersteld. Dit zal niet zo blijven... Ook daar moet een oplossing voor worden bedacht, anders is een hoornvliestransplantatie onvermijdelijk. Ik kan dit inmiddels allang niet meer met droge ogen 'vertellen'.. Moedig en sterk zijn even heel ver te zoeken en over de toekomst durf ik bijna niet na te denken...'Vertrouwen', klinkt als een woord in een taal die ik niet versta.

Drakenoog van mama
Ik werd vorige week donderdag 23 februari geopereerd. De rechter lens zou worden verwijderd. Om te voorkomen wat zich nu voordoet met de linker lens, zou de arts de nieuwe lens weer achter de iris plaatsen. Zo zou deze het hoornvlies niet kunnen beschadigen. Hiervoor leken ook alle voorwaarden aanwezig. Het lens zakje was intact en de juiste lens was aanwezig. Ik zag er vreselijk tegenaan, toch had ik moed en vertrouwen dat het goed zou komen. Ik had immers de beste oogarts van het UMC! De narcose vond ik doodeng. Wat als er iets misgaat, wat als ik niet meer wakker word, wat als dit de laatste keer is dat ik mijn kinderen zie? ... Irreële gedachten? ...Ik ben moeder en ineens word ik opnieuw geconfronteerd met mijn eigen kwetsbaarheid. We hebben de kinderen woensdagavond naar opa en oma gebracht, ze hadden immers voorjaarsvakantie. Zij zouden tot zaterdag logeren. We hebben hen verteld dat mama haar ogen niet meer helemaal goed zien en dat de dokter in het ziekenhuis 'mij beter gaat maken'... Ze begrijpen het zover hun jonge verstand dit toelaat. Jorijn begrijpt dit het beste en plaatst het meteen in een voor hem heel begrijpelijk kader. En niet alleen voor hem, ook voor ieder ander is het ineens kristal helder!

Zijn passie voor 'De Drakenrijders' maakt dat hij dit met zijn 6 jaar perfect snapt. "Mam! (ik schrik van zijn harde stem),  'Je oog is als het Drakenoog! Daar kun je ook andere lenzen in plaatsen om andere delen van de kaart te kunnen zien!!!" Hij is enthousiast en er klinkt iets van bewondering door in zijn stem. En misschien is dat wel de beste manier om het aan hen uit te leggen. Ik zal nooit meer roepen dat series niet leerzaam zijn, ...

Het Drakenoog

De lens met een nieuwe kaart van het Drakenrijk

Het vuur van de draak Tandloos, door de lens, projecteert de kaart!

Jorijn geeft mij één van zijn muizen mee 'Die gaat op je passen, mama!' Ik dring mijn tranen terug en houd ze stevig vast als we ze in bed leggen. Ik maak nog wat foto's terwijl papa ze voorleest op het grote bed, ...

En dan
Donderdag 23 februari om 14:00 ben ik aan de beurt. Er is zoveel veranderd sinds 2010. Mark mag maar meelopen tot de deur en ineens ben ik alleen. In een ruimte die oogt op een Spa, sereen met gedimd licht. Mijn spullen gaan in de kluis, ik krijg aspirine en een infuus. Dan valt de verstekeling op die ik op mijn buik onder de dekens heb verstopt... Zoals ik in 2010 zwanger was van Jorijn, ligt daar nu zijn Muis... "Lekker bij je houden", zegt de anesthesist. Ik ben geen volwassen vrouw meer, ik ben dat kind van 9 dat voor het eerst op een operatietafel ligt omdat haar amandelen eruit gaan. Ik kan mijn tranen niet meer stoppen... Als ik wakker word ben ik terug in de serene kamer. Na een broodje en wat drinken sta ik weer buiten. Naar huis, ...Ook weet ik inmiddels waarom de lenzen zijn gezakt, .. Ik was 17, niet volgroeid. De lenzen waren daarom kleiner en verloren in tijd hun houvast...

Vrijdagmorgen om 09:00 mag het verband eraf, .. Ik vind het doodeng maar ben hoopvol dat het gelukt is. Op het moment dat ik weer licht waarneem, al is het nog wazig en vervormd, weet ik al dat het niet goed zit...Het dubbelbeeld is niet verdwenen en erger dan voor de ingreep. De arts die mij geopereerd heeft komt kijken, ...Hij bevestigt mijn angstige vermoeden: .."de lens zit scheef, .." Ik ben boos, wil naar hem schreeuwen, maar er komt geen geluid, alleen maar tranen... Ook hij (mijn verhaal kennende) is zichtbaar aangedaan en hij zoekt naar woorden. Uiteindelijk blijft alleen het woord 'kut' in de lucht hangen, ...zo voelen we het beide. Omdat er geen medische urgentie meer is, is er geen sprake van spoed. Ik kan pas 13 maart opnieuw geopereerd worden...

Toekomst
Twee hele lange en onzekere weken, .. Twee hele intensieve en heftige weken. Mijn zicht is minder dan voor de operatie, wat betekent dat ik simpele dingen niet meer even zo kan doen. Werken en een scherm lezen gaat niet. Dit verhaal heb ik een week over gedaan, op een sterk vergroot scherm), lezen met mijn zoon kan ik alleen als ik het vergrootglas van het insectenpotje erbij gebruik, ..voorlezen aan Tije en Fenn gaat nog net als het een boekje van Nijntje is, ... Met Jorijn naar zwemles betekent dat ik geen gezichten zie aan de overkant van het bad. "Mam, zag je mijn rugcrawl!" Ja schat, super gedaan, je wordt steeds beter, ... (ik slik het weg, want ik kon niet zien of het mijn zoon is waar ik naar zat te kijken). Een film kijken gaat tegenwoordig zonder ondertiteling omdat ik het niet meer kan lezen, tenzij ik er met mijn neus voor ga zitten. En dan durf ik nog helemaal niet na te denken over mijn fotografie na 13 maart, ... over mijn werk voor Stichting Earlybirds, ... Ik weet dat het heel lastig is voor een ander om zich voor te stellen wat ik nu zie, als ze zelf alles helder en scherp in beeld hebben...

"moed en vertrouwen zijn nodig om over de angst dat het misgaat heen te stappen" ... Ik ben heel bang voor de dag na 13 maart, mijn houvast voor de toekomst is even heel ver te zoeken. Ik hoop dat het me brengt waar ik de moed voor heb om erom te vragen, ..