Hoe gaat het nu?
Het is alweer even geleden dat ik een blogje heb geschreven. Tijd om even te laten weten hoe het gaat.
Herstellen
Ik ben vorige week maandag (27 maart) voor de eerste controle geweest in Utrecht. Hier zag ik vreselijk tegenop, want 'loopt het herstel in de lijn van de verwachting?' Tijdens de leestest met de lichtbak viel de conclusie 'je zicht is 100/120%', als een bom in de ruimte... Dat was zeker niet mijn ervaring! Een scherm lezen, of een boek of de beelden waarnemen zonder 'trilling, wiebelend' en zonder hoofdpijn, kwamen hier niet mee overeen.
De arts voegde daaraan toe dat dit resultaat van 100% wordt bereikt door het gebruik van een cilinderglaasje. Dit betekent dat mijn zicht hiermee wordt gecorrigeerd. Door de hechtingen is mijn oog nog niet die 'perfect ronde pingpongbal'. Het hoornvlies is vervormd waardoor de beelden die ik waarneem nog 'wiebelend, onzuiver' zijn en niet goed op het netvlies vallen... Oké, dat is iets wat zich dus de komende tijd nog zal herstellen? ... Ja, zodra de hechtingen eruit gaan, was het antwoord. .. Hechtingen eruit gaan? Zoals al snel duidelijk werd gaat het niet om hechtingen die zichzelf oplossen. Normaal worden deze pas na drie maanden verwijderd. Echter hebben we het dan over een patiënt van 60. Hij verwacht dat dit bij mij sneller zal zijn en dat het zich zich dan inderdaad 100% herstelt.
Voortgang
De arts is heel erg tevreden en ja het herstel ligt in de lijn van de verwachting. Dit geeft nieuw vertrouwen. Mijn karaktereigenschappen resultaatgericht zijn en ongeduldig, zal ik moeten ombuigen, want die zijn niet reëel. Mijn volgende controle is 24 april, dan denkt hij te kunnen zeggen of de hechtingen eruit kunnen. En ja, dat vind ik lastig.
De meeste mensen die een oogoperatie ondergaan hebben nog een goed, ander oog, .. Dit geluk heb ik niet, omdat deze in 2010 nooit goed heeft kunnen zien door die 'blinde vlek'. Daarnaast is het hoornvlies geïrriteerd, waardoor deze vooral in de ochtend troebel is. Een beslagen ruit. De ene ochtend klaart deze wat sneller op, dan de andere. Rechts herstelt zich nog steeds iedere dag weer een beetje. Nummerborden en huisnummers op 10/12 meter kan ik nu prima lezen, toch blijft lezen en kijken op grotere afstanden onstabiel en vermoeiend. Ik moet me daar voorlopig bij neerleggen en mijn herstel de tijd geven. Nog meer vertrouwen op de arts die er echt van overtuigd is dat het weer volledig goed komt, ... Het overspoelt me soms, maakt me onzeker. Ook met in de wetenschap dat er nog een operatie in het verschiet ligt.
De opticien
Op aanraden van de arts heb ik de metingen van het cilinderglaasje meegenomen naar de opticien. In de hoop dat hij mij een tijdelijk oplossing kon bieden met een bril met een cilinderglaasje. Na twee dagen meten, komen we tot de conclusie dat ik zonder een dergelijk glas meer zie dan met, ... En dat is heel frustrerend, want na zes weken thuis, komen de muren op me af. Ook als dat glaasje wel had gewerkt, dan was het een uitdaging, omdat mijn zicht zich nog steeds herstelt. Dit betekent dat wanneer de bril over twee weken klaar is, het zicht alweer zo verandert is, dat we opnieuw kunnen beginnen...
Kortom: doorbijten en volhouden tot de hechtingen eruit mogen en mijn zicht zich verder kan herstellen.
Niet 'ziek'
De 2e frustratie ligt in het gegeven dat ik niet 'ziek' ben. Het is een feit dat dit moest gebeuren en dat traject kent een herstel. Het is wat het is en daar heb ik me bij neer te leggen. Afgelopen zondag kwam ik bij Meerwijck mijn oom en tante tegen met mijn beide achternichtjes.
Mijn tante gaf aan: 'gebeurtenissen in ons lichaam zijn ook signalen die ons wat te zeggen hebben'.Ja, misschien is dat waar. Misschien waren er andere prioriteiten, moet mijn focus letterlijk even liggen op andere zaken: mijzelf, de kinderen, het gezin. Want dat is zeker een feit! De kinderen vinden het heerlijk dat mama nu thuis is. Er is tijd een aandacht voor ze die voorheen schaars leek, omdat we ons laten voortjagen door de tijd, de maatschappelijke druk, werk, etc, ...Dus knutselen we, spelen buiten, lezen, doen spelletjes, planten kruiden ...
Wat ik mis zijn mijn sociale contacten, mijn collega's. Tot het moment dat de kinderen vrij zijn, is het erg stil. Natuurlijk is er genoeg te doen! De was is bij en het huis was nog nooit zo netjes en aan kant als de laatste tijd, hahaha (Ja, wie zei ook weer: "ieder nadeel heb een voordeel?") Het is wel heel fijn als een vriendin of zoals vorige week, twee oud collega's uit Groningen, gezellig op de thee komen!
Tessa en Jaël zijn mijn collega's uit de tijd dat ik werkte voor Achmea-Interpolis. We kwamen er achter dat dit al 8 jaren geleden is (...slik) Iets met tijd. En dan pak je de draad weer op alsof je gisteren nog tegenover elkaar zat, zo bijzonder. Wat was het gezellig dinsdagmiddag in de zon in de tuin! De ideeën voor de reünie zijn besproken en we gaan dit contact warm houden! Thanks meiden en tot snel in jouw tuintje Jaël!
Naast het bezoek van mijn oud-collega's ben ik zelfs superblij met een bezoek van onze kapster! Tja, ik blijf een gezelschapsdier, die kun je niet opsluiten in een kooitje. Omdat ons vaste kapstertje Charlotte twee weken geleden mama is geworden van de prachtige // M E E S \\, komt Bianca nu tijdelijk een paar keer knippen. Vorige week donderdag was de eerste keer, met meteen een slaapverwekkende kennismaking, ...
Whahaha, tijdens het knippen vielen beide heren in slaap, ... Zzzzz Waarschijnlijk erg rustgevend. Voor Fenn heb ik echt zijn hoofdje moeten ondersteunen. Nadat Bianca met hen klaar was, hebben ze nog een uur (!!!) geslapen. Tijdens de kennismaking bleek dat ze ook de jongens van onze buren knipt (puur toeval, want Linda had me hier niet op geattendeerd). Ook knipte ze de vorige bewoners van onze woning! Nou ja zeg! Echt weer bijzonder. Tja, ik blijf erbij dat mensen niet zomaar op je pad komen.
Nou lieve mensen, even weer tot zover! Tot slot wil ik jullie bedanken voor alle lieve kaarten (incl. chocolade en thee van Dagmara, hihihi), mailtjes, berichtjes en bloemen met woorden van steun! Dat doet me enorm goed.
// L O V E \\
Herstellen
Ik ben vorige week maandag (27 maart) voor de eerste controle geweest in Utrecht. Hier zag ik vreselijk tegenop, want 'loopt het herstel in de lijn van de verwachting?' Tijdens de leestest met de lichtbak viel de conclusie 'je zicht is 100/120%', als een bom in de ruimte... Dat was zeker niet mijn ervaring! Een scherm lezen, of een boek of de beelden waarnemen zonder 'trilling, wiebelend' en zonder hoofdpijn, kwamen hier niet mee overeen.
De arts voegde daaraan toe dat dit resultaat van 100% wordt bereikt door het gebruik van een cilinderglaasje. Dit betekent dat mijn zicht hiermee wordt gecorrigeerd. Door de hechtingen is mijn oog nog niet die 'perfect ronde pingpongbal'. Het hoornvlies is vervormd waardoor de beelden die ik waarneem nog 'wiebelend, onzuiver' zijn en niet goed op het netvlies vallen... Oké, dat is iets wat zich dus de komende tijd nog zal herstellen? ... Ja, zodra de hechtingen eruit gaan, was het antwoord. .. Hechtingen eruit gaan? Zoals al snel duidelijk werd gaat het niet om hechtingen die zichzelf oplossen. Normaal worden deze pas na drie maanden verwijderd. Echter hebben we het dan over een patiënt van 60. Hij verwacht dat dit bij mij sneller zal zijn en dat het zich zich dan inderdaad 100% herstelt.
Voortgang
De arts is heel erg tevreden en ja het herstel ligt in de lijn van de verwachting. Dit geeft nieuw vertrouwen. Mijn karaktereigenschappen resultaatgericht zijn en ongeduldig, zal ik moeten ombuigen, want die zijn niet reëel. Mijn volgende controle is 24 april, dan denkt hij te kunnen zeggen of de hechtingen eruit kunnen. En ja, dat vind ik lastig.
De meeste mensen die een oogoperatie ondergaan hebben nog een goed, ander oog, .. Dit geluk heb ik niet, omdat deze in 2010 nooit goed heeft kunnen zien door die 'blinde vlek'. Daarnaast is het hoornvlies geïrriteerd, waardoor deze vooral in de ochtend troebel is. Een beslagen ruit. De ene ochtend klaart deze wat sneller op, dan de andere. Rechts herstelt zich nog steeds iedere dag weer een beetje. Nummerborden en huisnummers op 10/12 meter kan ik nu prima lezen, toch blijft lezen en kijken op grotere afstanden onstabiel en vermoeiend. Ik moet me daar voorlopig bij neerleggen en mijn herstel de tijd geven. Nog meer vertrouwen op de arts die er echt van overtuigd is dat het weer volledig goed komt, ... Het overspoelt me soms, maakt me onzeker. Ook met in de wetenschap dat er nog een operatie in het verschiet ligt.
De opticien
Op aanraden van de arts heb ik de metingen van het cilinderglaasje meegenomen naar de opticien. In de hoop dat hij mij een tijdelijk oplossing kon bieden met een bril met een cilinderglaasje. Na twee dagen meten, komen we tot de conclusie dat ik zonder een dergelijk glas meer zie dan met, ... En dat is heel frustrerend, want na zes weken thuis, komen de muren op me af. Ook als dat glaasje wel had gewerkt, dan was het een uitdaging, omdat mijn zicht zich nog steeds herstelt. Dit betekent dat wanneer de bril over twee weken klaar is, het zicht alweer zo verandert is, dat we opnieuw kunnen beginnen...
Kortom: doorbijten en volhouden tot de hechtingen eruit mogen en mijn zicht zich verder kan herstellen.
Niet 'ziek'
De 2e frustratie ligt in het gegeven dat ik niet 'ziek' ben. Het is een feit dat dit moest gebeuren en dat traject kent een herstel. Het is wat het is en daar heb ik me bij neer te leggen. Afgelopen zondag kwam ik bij Meerwijck mijn oom en tante tegen met mijn beide achternichtjes.
Mijn tante gaf aan: 'gebeurtenissen in ons lichaam zijn ook signalen die ons wat te zeggen hebben'.Ja, misschien is dat waar. Misschien waren er andere prioriteiten, moet mijn focus letterlijk even liggen op andere zaken: mijzelf, de kinderen, het gezin. Want dat is zeker een feit! De kinderen vinden het heerlijk dat mama nu thuis is. Er is tijd een aandacht voor ze die voorheen schaars leek, omdat we ons laten voortjagen door de tijd, de maatschappelijke druk, werk, etc, ...Dus knutselen we, spelen buiten, lezen, doen spelletjes, planten kruiden ...
Tessa en Jaël zijn mijn collega's uit de tijd dat ik werkte voor Achmea-Interpolis. We kwamen er achter dat dit al 8 jaren geleden is (...slik) Iets met tijd. En dan pak je de draad weer op alsof je gisteren nog tegenover elkaar zat, zo bijzonder. Wat was het gezellig dinsdagmiddag in de zon in de tuin! De ideeën voor de reünie zijn besproken en we gaan dit contact warm houden! Thanks meiden en tot snel in jouw tuintje Jaël!
Nou lieve mensen, even weer tot zover! Tot slot wil ik jullie bedanken voor alle lieve kaarten (incl. chocolade en thee van Dagmara, hihihi), mailtjes, berichtjes en bloemen met woorden van steun! Dat doet me enorm goed.
// L O V E \\
Reacties
Een reactie posten