ANDERHALVEMETERSAMENLEVING
Vier weken geleden ging Nederland min of meer op slot. De kinderen konden niet meer naar school, ik mocht niet meer naar mijn werk en Mark is nog enkele dagen in de week onderweg. Hij bezoekt de hotels, stuurt het crisisteam aan en heeft veel telefonisch overleg. Bezoekjes aan opa en oma werden stil gelegd en er volgde afstandsonderwijs.
Ruim 180 graden om en hoewel we onze draai best vinden, zijn we nog steeds niet helemaal gewend aan deze plotselinge wending. Mijn fotografie bedrijf ligt inmiddels helemaal stil. Na de derde week viel het zware besef dat de bruiloften van april en mei niet door gaan. Verdrietige gesprekken met de bruidsparen die hun grote dag in het water zien vallen. Birth & beyond shoots die niet doorgaan, waardoor ouders niet die professionele foto's hebben van hun pasgeboren kindje. Ouders met een prematuur geboren kindje, die ik nu geen lichtpuntje kan bieden of een steun als ze straks naar huis gaan,.. Een harde werkelijkheid. Mijn werk voor Zwitserleven doe ik nu thuis, drie dagen in de week. Normaal word ik niet afgeleid door de kinderen aan de keukentafel, heb ik contact met mijn collega's en ben ik naast moeder, vooral Rolinka. Die tijd voor mezelf is er nu even niet, want we leven met ons gezin op de 130 m2. Nu bestaan de dagen vooral uit lesgeven aan mijn kinderen. De oudste zit inmiddels in groep 6 en Tije & Fenn in groep 3. Een belangrijk jaar, waarin de basis wordt gelegd voor het lezen, rekenen en schrijven. De eerste maand was pittig. Een maand waarin ik me een weg heb gezocht in de hoeveelheid websites die ervoor moeten zorgen dat de kinderen hun onderwijs kunnen blijven volgen. Langs verschillende kanalen ontvang ik berichten van hun juffen: whatsapp, zoom, schoolwapps, google classroom, e-mail, ... Af en toe word ik gek van de overvloed aan informatie en de uitgebreide verplichte lesstof, inclusief het nakijkwerk dat aan het eind van de dag online gezet wordt.
Dankbaar ben ik voor mijn achtergrond in het onderwijs. Ik kan ook prima plannen en organiseren, toch voel ik dat ik 'tekort schiet'. Liever ben ik hun moeder, dan hun juf. Liever spreek ik ze bemoedigend toe, dan ze met een scheef oog over de tafel aankijken als hun aandacht verslapt tijdens het schoolwerk. De structuur die ze op school gewend zijn, is er nu niet. Daarnaast zit mama ook gewoon thuis te werken. We willen elkaar allemaal dolgraag helpen en zijn tegelijk met ons aandacht bij de zaken die onze baan vereist. De dagen zijn intensief en kosten veel energie. Ineens zit ik weer 's avonds aan de keukentafel om lessen voor te bereiden. De kinderen hebben alle drie weektaken gekregen, waarvan wordt verwacht dat deze keurig aan het eind van de week af zijn. Liefst ook nagekeken en dat er foto's van het gemaakte werk worden gedeeld via de diverse websites. Ik zit niet eerder dan 21:30 op de bank met een kop thee, ...
Ondanks de grote omslag, ben ik enorm trots op onze jongens. Elke dag zitten zij toegewijd aan hun huiswerk en dat is ook keurig af. Nee, dat gaat echt niet elke dag zonder dat er soms even gemopperd wordt. Mij realiserend dat niet ieder klasgenootje van de kinderen, zo'n ideale situatie heeft thuis als dat zij hebben: een moeder met een onderwijs achtergrond, elk een laptop tot hun beschikking, zodat zij niet op elkaar hoeven wachten. Ze kunnen daardoor 's middags samen buiten spelen of samen even een uurtje gamen. Het tempo en de verwachtingen liggen wel hoog...
Het is een hele bizarre tijd nu we ineens samen thuis zitten, weer aangewezen op het gezin. Samen, verbonden en niet op afstand. De afgelopen weken heb ik mij gesetteld in de situatie zoals deze nu is. De vreemde rust die ontstaat in onze cocon, geeft ook ademruimte. Ik geniet van alle tijd die we nu samen hebben en hoe we hier als gezin mee omgaan. Ik weet namelijk dat er over niet al te lange tijd een periode komt, dat wij ze los moeten laten, zodat zij hun eigen weg kunnen gaan. Deze tijd is dus waardevol. Ik kan enorm genieten van de hulp die de kinderen elkaar bieden, hoe ze elkaar troosten en blijven opzoeken. Hoe we dichter bij elkaar komen. Ik geloof dat we hier als gezin nog sterker uitkomen.
Als fotograaf vertel ik met mijn beelden een verhaal. Dat doe ik natuurlijk al heel lang, sinds onze oudste zoon werd geboren. Nu vertel ik ons verhaal zoals het nu is. Daarom deel ik hier graag nog wat beelden van mijn 'Eigen huis en Tuin' reportage, van de vierde week in quarantaine.
De komende vier dagen even geen werk of jufje spelen. Gewoon als gezin genieten van vier vrije dagen, de zon, Pasen en elkaar!
Stay safe!
Reacties
Een reactie posten