LUISTEREN NAAR JE MOEDERINSTINCT

 

Zomaar advies aannemen van een ander,... ik doe het niet. Zeker niet waar het gaat om het welbevinden van mijn kinderen.

Zoveel ouders, zoveel manieren van opvoeden en ouderschap. Oordelen over en labelen van gedrag proberen we zoveel mogelijk te voorkomen. Onze voorkeur in de omgang met onze drie jongens, vindt zich in het maken van verbinding. Nee, dat is niet altijd eenvoudig en soms zelfs ronduit moeilijk. We hebben drie jongens met ieder hun eigen sterke karakters. Soms betrappen we onszelf op een oordeel over hun gedrag. Gedrag dat botst met mijn eigen intrinsieke waarden en normen of omdat het gedrag pijnlijk of kwetsend is. Gelukkig vinden we daarin ook snel weer de verbinding, door er samen over te praten en onze gevoelens te benoemen. Ergens is er altijd een behoefte aanwezig, waar niet (voldoende) aan wordt voldaan.

Alle drie hebben de kinderen hun bijzonderheden, overtuigingen, behoeftes en innerlijk kompas. Voordat ze naar school gingen voer ik koers op hun kompas en de mijne. Wie zijn ze, wat hebben ze nodig, waar zijn ze mee geholpen. Sinds ze naar school gaan, hebben ook anderen een mening over de kinderen. Over Jorijn horen we bijvoorbeeld al sinds groep 3 'dat hij een dromer is'. Dat hij een 'matige lezer en slechte speller is, een doktershandschrift heeft'... Ondanks onze benoemde zorgen vanaf het groep 3, kwam er geen gedegen begeleiding en extra ondersteuning. Jorijn is een heel pienter mannetje, vroeg wijs. Ineens kwam eind groep 5 het label 'dyslexie' op tafel. Het viel zo uit de lucht...
Inmiddels ondersteunde ik Jorijn thuis en las ik over beelddenken. Een wereld ging open en het was alsof er een blauwdruk over Jorijn werd neergelegd. Mijn zoon is voornamelijk visueel ingesteld! Naarmate zijn schoolcarrière vordert en taaldenken overheersend wordt, zien we op meer vlakken uitdagingen voor hem ontstaan. Begrijpend lezen en rekenen, als ook natuur, geschiedenis en Nieuwsbegrip. 

Jorijn is een snelle, ruimtelijke denker, die problemen ervaart bij het talige leren. Dit ondanks zijn goede intelligentie, die op toetsmomenten niet uit de verf komt en zijn zelfvertrouwen aantast. Dat school grijpt naar 'dyslexie' vindt zijn verklaring in de overlapping van symptomen. Na de derde V- op de Cito spelling, wordt er een dyslexieaanvraag ingediend. Wat er vermoedelijk ook uitkomt door de overlap van symptomen. Dan heeft hij een label die hem 'meer tijd geeft voor toetsen en lezen'. Maar dan..., dan heeft hij nog altijd niet de handvatten hoe hij zich als beelddenker, staande houdt in een talig onderwijssysteem. Hoe krijgt hij aansluiting tussen het creatieve beelddenken en het analytische taaldenken. Hij zit nu in groep 7 en we missen de afgelopen jaren de betrokkenheid bij de ontwikkeling en de intensivering op zorgniveau vanuit school.

Nu blijkt uit onderzoek dat 3% van de leerlingen echt dyslectisch is, maar aan 15% van de leerlingen een dyslexieverklaring wordt afgegeven… Oftewel, 12% van de leerlingen met een dyslexieverklaring heeft wel een leesprobleem, maar geen dyslexie. Dat de minister –die in de geldstromen voorziet- daar van geschrokken is kan ik begrijpen. Maar hoe is dit mogelijk?

Leesproblemen kunnen verschillende oorzaken hebben. In slechts een klein aantal gevallen is de oorzaak dus dyslexie. In andere gevallen is er iets anders aan de hand. Een kind kan een andere manier van leren hebben, zoals bij beelddenkers aan de orde is. Als het schoolsysteem daar niet goed bij aansluit wordt het kind steeds opnieuw vermoeid met oefeningen die niets uithalen. Dan blijft het kind onvoldoende scoren ondanks dat het echt zijn best doet. Frustrerend voor het kind, ook voor de leerkracht en de ouders. || tekst op www.wonderwijs-coaching.nl

Gek, want met de huidige visuele digitale ontwikkelingen in de maatschappij, zou er juist behoefte zijn aan een andere manier van leren. De wereld is sterker dan ooit, gericht op beeld. Ondertussen bieden we Jorijn inzicht in zijn manier van denken en geef ik hem visuele handvatten om de talige lesstof eigen te maken. Werken met een conceptmap, lezen met een leespijl en sinds kort contact met een kindercoach, gespecialiseerd in visueel leren.

Het raakt me dat er zo weinig aandacht is voor Jorijn over de afgelopen drie jaren en dat er straks makkelijk een label wordt geplakt, waar hij niet mee verder komt, want hij blijft vermoeid worden met oefeningen die niets uithalen.

Ondanks de uitdagingen waar hij tegenaan loopt, houdt hij vol en zijn we onWIJS trots op hoe hij zich weert.