Dag lieve oma

Helder als ze schijnen, zo mooi is hun licht,
De sterrenhemel daarboven
Altijd in ons zicht
Ver en altijd nabij
Schittert nu jouw ster
Tussen al die anderen, helder en vrij

Gistermiddag is oma rustig in haar slaap overleden, ....

We wisten dat het ging komen en toch kun je jezelf er niet op voorbereiden. Ineens is het dan definitief. Vorig weekend zijn we in Groningen geweest voor een 'vaarwel'. Ontzettend raar, want met alle corona maatregelen, zit je daar met een mondkapje. Oma herkende ons al niet goed meer, nu was dat helemaal een uitdaging met zo'n ding voor je snufferd.

Achtennegentig jaar, een bijzonder respectabele leeftijd. We hebben er dan ook vrede mee dat ze nu kan rusten. Verdrietig blijft het al met al. De afgelopen zes weken at ze al niet meer, werd ze steeds vergeetachtiger en lag ze vaker in bed, sliep meer. Afgelopen week viel het besluit dat er met morfine gestart zou worden. Dat gebeurde maandag aan het eind van de middag. Ze overleed binnen 24 uur...
De kinderen hebben we zo goed mogelijk proberen voor te bereiden op de naderende 'dood' van omi. Zij zijn niet mee geweest vorig weekend. We gunnen hen de mooie herinneringen aan haar laatste verjaardag vorig jaar. Dus hebben we gepraat over alle mooie momenten. Hoe omi nog drie bordjes eten zat leeg te smikkelen op haar 97e verjaardag, want 'zo lekker is het bij mij thuis allemaal niet'. Hoe ze me steeds betrapte tijdens het maken van een mooie foto van haar. 'Toe maar hoor', zei ze dan, 'nu kan het nog'. Of ze zei: 'Je hebt toch wel mijn goede kant, lieverd'. Aan humor geen gebrek en ze begreep de waarde van foto's! Oh wat zijn we daar nu blij mee. Jorijn weet zich nog precies te herinneren dat omi verhuisde. Van de flat naar De Burcht, Jorijn was 4. Samen met opa en oma, hielp hij omi's spulletjes verhuizen. Bij een bezoekje aan omi, was er altijd die leuke speelhoek met de eend. Reden ze een rondje in haar rolstoel over de gang.

De afgelopen dagen hebben we door vele foto's gescrold: sinterklaas, kerst, verjaardagen, etentjes. Eens te meer besef ik me, waarom ik dit doe.

Achtennegentig jaar, drie kinderen, vier kleinkinderen en vijf achterkleinkinderen. De cirkel loopt verder via ons en dat is een mooie gedachte: omi heeft het leven doorgegeven. Zo is het ook! Omi zit inmiddels aan de thee met mijn oma, want die twee hebben een hoop bij te praten!

Dag lieve oma.