AANKIJKEN WAT VAN MIJ IS
Een zeer persoonlijke blog dit keer over: 'Anders Kijken, Inzicht, Aankijken, Zien & Verbinding'.
Ahtohallan
"Where the north wind meets the sea
Sleep, my darling, safe and sound
For in this river all is found
Lie the answers and a path for you
Dive down deep into her sound
But not too far or you'll be drowned
And in her song, all magic flows
But can you brave what you most fear?
Can you face what the river knows?
You'll never feel the solid ground
You have to get a little lost
On your way to being found
There's a mother full of memory
Come, my darling, homeward bound
Where all is lost, then all is found"
[Frozen II - Disney: Ahtohallan is een mythische rivier die naar men zegt de antwoorden op het verleden bevat]
Disneyfilms en hun liedjes hebben mij altijd geraakt. Ergens heb ik er ook altijd iets in herkend, gevoeld. Muziek laat mij goed bij mijn gevoel komen, als klein meisje was ik al gek op zingen en dansen. Ik kan me even helemaal onderdompelen in verdriet of euforisch zijn en springen en dansen op beats. Dit liedje, past in alles enorm goed bij het boek dat ik de afgelopen weken heb gelezen. Het boek: De Fontein - Els van Steijn, gaat over jouw en mijn familiesysteem. Een systeem waar je altijd bij hoort, verbonden. De Fontein staat voor het water, alles dat stroom en waarin alles zit wat ooit was (ouders, grootouders, voorouders, ...) Elk stukje van het familiesysteem, staat in de Fontein op een eigen plek - vergelijk het met je stamboom. Onderin sta ik (daaronder onze zoons: Jorijn, Tije & Fenn), boven mij staan mijn ouders, daarboven staan mijn opa's en oma's, daarboven mijn overgrootouders en zo verder. De waaier naar boven wordt steeds breder. Best bijzonder als je dan bedenkt dat, wanneer één van deze voorouders, niet op zijn/haar plek had, gestaan: er geen ruimte was geweest voor mij - en daarmee geen ruimte voor onze drie kinderen. Dat betekent ook dat er soms meer mensen deel uitmaken van je familiesysteem. Een eerdere partner, die uit beeld is verdwenen bijvoorbeeld. Voor mijn moeder is dat haar ex-partner. Als hij geen plaats had gemaakt, was er geen ruimte ontstaan voor mij. Voor mij is dat, Fred die op 36-jarige leeftijd overleed door een verkeersongeval. Zijn overlijden, maakte ruimte voor Mark, waardoor Jorijn, Tije & Fenn er nu zijn. Daarmee is het dan ook belangrijk dat iedereen zijn plek in de Fontein krijgt/neemt, gegund wordt. Het heeft te maken met je Lot. Dat Lot is enkel en alleen van jou.
Oké, even voor zover wat het familiesysteem inhoudt. De afgelopen weken (met het lezen van het boek) waren een stroom. Enkele jaren geleden ben ik uit de 'verbinding' met mijn ouders gestapt. Jaren daarvoor uit de verbinding met mijn oma van mijn vaders kant. Inmiddels weet ik waarom dit is gebeurt en ook wat de consequenties daarvan waren. De belangrijkste was dat ik zelf (gedeeltelijk) niet meer op mijn eigen plek in de stroom stond. Het boek noemt het 'opstijgen'. Als kind heb ik een verantwoordelijkheid op me genomen die niet van mij was. Een proces dat onbewust plaatsvindt, waar een kind niet aan ontkomt, in mijn familiesysteem, omdat ik mij aan iemand verbond. In de eerste plaats was dit het contact van mijn vader (en moeder) met zijn moeder. Mijn moeder deelde alles met mij over mijn oma. Haar mening, haar oordelen, wat dit met mijn vader deed. Ze liet mij brieven lezen die mijn oma zou hebben geschreven. De pijn van mijn vader en het daarmee gedeelde oordeel over mijn oma, maakten dat ik mij verantwoordelijk voelde voor mijn vader. Toen ik een jaar of 16/17 was, heb ik mijn oma daarmee geconfronteerd en de verbinding gereduceerd tot een bloedband. Mijn hart en loyaliteit lagen bij mijn ouders. Naar mate ik ouder werd, bleef dat gevoel van verantwoordelijkheid voor de 'pijn' van mijn vader. Deze werd aangevuld met de 'pijn' van mijn moeder. Zij voelde zich (als eerste kind) in de band met haar broer en zus, misplaatst. Ook dit deelde zij met mij. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel bracht opnieuw een zorg voor mijn ouders naar boven. Vermoedelijk omdat zij zelf (ook) niet op hun plek stonden. Ik nam haar gevoelens van afwijzing, buitensluiten, over van haar en deed een stap naar voren. Toen mijn oma (van mijn moeders kant) in 2011 op sterven lag, bereikte dit een hoogtepunt. Ze belde mij in tranen op, dat haar broer/zus zoveel bij oma zaten en haar niet meenamen. In het ziekenhuis heb ik mijn tante gezegd, dat oma drie kinderen heeft, niet twee ...
Ik voelde me groot en verantwoordelijk, ... pas veel later ontdekte ik, dat ik een verantwoordelijkheid had overgenomen die niet van mij was. Al die tijd liep ik zelf een tekort op in mijn behoeften als kind. Het patroon herhaalde zich. Mijn verdriet, de kwetsende opmerkingen, de afwezigheid en twijfel (ben ik [goed] genoeg), verhardden zich. We konden elkaar individueel niet (meer) zien en niet meer verstaan, hoe ik ook probeerde de behoeften te vragen, mijn ouders te overtuigen. Uiteindelijk sloot ik me af voor mijn primaire gevoelens. De secundaire namen het over: boosheid en een keihard oordeel. Op dat moment was ik zelf moeder geworden (2010). Een grote behoefte het anders te doen/te wensen voor mijn kinderen. Daar begon een weg 'homeward bound'. Dat het niet zou veranderen had ik mij inmiddels gerealiseerd, en door mijn behoefte, raakte ik afwezig in mijn eigen gezin. De discussies, de woorden, weer een geschreven brief onbeantwoord, irritaties ... Uiteindelijk bleef er voor mij nog één mogelijkheid over om aandachtig aanwezig te kunnen in mijn eigen gezin. Het was 2013 en Tije & Fenn waren net geboren. Na een laatste stroom aan woorden en verdriet, heb ik mezelf begrensd en het contact verbroken. "Ik heb jullie niet nodig - jij bent mijn moeder niet"
De afgelopen jaren kon ik aandachtig aanwezig zijn in mijn eigen gezin. Dat heeft al veel rust gebracht. Toch was er Innerlijke onrust, in de behoefte naar 'verbinding'. Wat er niet lekker zat kon ik niet precies de vinger op leggen. Ik geloof dat er voor alles een moment is. Ineens kwam het boek De Fontein, op mijn pad. Het lezen heeft mij enorm veel inzicht gegeven. Anders Kijken naar mijn geschiedenis, naar mezelf en mijn familiesysteem. Gaat tegelijk over Acceptatie en Loslaten.
Het fysiek wegstappen van een contact dat niet goed is voor mij, was niet voldoende. Doordat ik mijn ouders niet aannam, nam ik ook mezelf niet aan. De secundaire gevoelens van boosheid en het oordeel hebben dat lang bedekt. Ik ben gaan aankijken wat van mij is, de primaire gevoelens: verdriet, afwijzing, twijfel. Al het andere, waar mijn boosheid en oordeel zitten, hebben ik bij hen gelaten - die zijn niet van mij. Er ontstond ineens een stroom aan water bij het bereiken van die primaire gevoelens. Dat maakte dat ik een Innerlijke beweging kon maken naar mijn ouders, zodat zij weer staan op de plek boven mij (waar ze horen). Kort gezegd ben ik 'afgedaald' naar mijn kind-plek. Dit betekent dat ik Ja heb gezegd. Ja, tegen wat ik kreeg en graag ontving. Ja, tegen wat ik kreeg en niet wilde ontvangen. Ja, tegen wat ik niet kreeg en graag had gehad'. Het is wat het is en ik neem het aan. Daarmee heb ik erkend waar ik bij hoor. Ja, tegen mijn geschiedenis. Ja, tegen mijn schuld en de consequenties. Het is gegaan zoals het is gegaan. Ja, ik was zo bezig met mijn gelijk, behoefte en oordeel naar mijn ouders, dat ik afwezig raakte in mijn eigen gezin. Ja, ik heb mijn best gedaan in verbinding te blijven en door te kiezen voor mijn gezin, waardoor ik aandachtig aanwezig ben voor hen.
Ja zeggen (ik verbind mij), is eerst nodig, voordat je nee, kunt zeggen. Nee tegen werkelijke contacten, omdat het beter is voor mij. Daarmee zeg ik ook ja, tegen de consequentie: dat ik ook de mooie momenten mis en onze prachtige zoons niet met ze kan delen - wat me erg verdrietig maakt. Ik draag het.
Er is lef nodig om alles een keer te laten afbranden. Nu zie ik het en ik laat mijn aanspraken los. Ik laat mijn hoop los op een ander verleden. Het is wat het is en ik zet een punt achter wat geweest is. Al het goede neem ik mee naar de toekomst.
Na het lezen van het boek, wat op bepaalde momenten enorm confronterend/pijnlijk was, is er letterlijk een stroom op gang gekomen. Deze zijn enorm verbonden met water, zien, inzien, ... "Ergens je ogen voor sluiten' ... Al sinds mijn 18e kamp ik met problemen in mijn zicht, diverse operaties (1996/1997, contact oma verbroken, 2010 rechts - ik werd toen zelf moeder, 2017 links - mijn gevoelens wegdrukken en dan nu 2021). Vorige week dinsdag was hopelijk de laatste, ... een (gedeeltelijke) hoornvliestransplantatie.
- ogen -; je vensters op het leven, wegvluchten van jezelf, een realiteit niet aanschouwen (wazig zien), ogen sluiten voor jezelf of anderen, vasthouden aan pijnlijke herinneringen (staar), linkeroog: weigeren te accepteren wat je voelt, (boosheid om emotionele pijn die te groot is), rechts (weigeren assertief te handelen/keuzes maken)...
Waarin al deze inzages sinds dat moment en mijn operatie, in resulteren, deel ik een volgende blog.
Reacties
Een reactie posten