KLEURLOOS

Wat kan ik hier van genieten als ik deze twee samen op de bank zie liggen. Samen slapen en tussendoor wassen ze elkaar. Genieten ze intens van hun samenzijn deze broertjes. Nog even en ze zijn een jaar. 

Voor katten 'lijkt' het leven zo veel simpeler. Jorijn en ik zeggen dan ook met regelmaat: 'Ah kon ik maar even een kat zijn' - beetje spelen, slapen, eten, rond gedragen worden en 'bedelen om aandacht'. In een ander leven, ... (ooit). Wij maken het leven zo veel gecompliceerder (soms), met alle eisen die we stellen aan ons zelf, de meningen die we hebben over onszelf (en anderen), hoe we voortstomen (soms) in de waan van de dag.  

Door de sterke verbondenheid met onze kinderen, kunnen we ons geraakt voelen, waarbij oude wonden open gaan en (oude) overtuigingen komen boven. Wanneer we geraakt worden, voelen we ons machteloos. Maar eigenlijk is het ons eigen gewonde innerlijke kind. Juist dat maakt het moeilijk om het gedrag en/of de emoties bij onze eigen kinderen te zien zonder de inkleuring van onze eigen emoties of overtuigingen. Op het moment dat wij als ouders de regie pakken over ons leven, zelfliefde tonen en kracht, liefde en vertrouwen uitstralen, zullen onze kinderen dat ook hebben en tonen. 

Met de gruwel van Uvalda Texas nog vers in het geheugen, vlogen afgelopen week de rillingen over mijn rug bij het horen van een ouder tegen zijn kind. "Papa waarschuwt 2 keer en dan trekt papa zijn pistool" (hij bedoelt werk gerelateerd), ... Wat? , ... Als ik terugdenk aan dit moment, krijg ik weer de koude rillingen en denk ik tegelijk aan de 19 kinderen en 2 leerkrachten die het leven lieten nadat een 'kind' van 18 met een geweer hun klas binnendrong. Hij waarschuwde niet 1, 2 keer, maar schoot en zei dat 'het tijd was om te sterven'. De horror, het onmetelijke verdriet en de nabestaanden die achterblijven met vragen, die nooit beantwoord worden. Langzaam wordt er gesproken over de 'redenen' van de jonge schutter en hoe hij 'zomaar' 21 levens nam, ... Het wordt geweten aan pestgedrag en buitengesloten raken. Dan hoor ik dezelfde woorden van deze jonge vader, ... Zijn zoon was 'gepest'... en dat kan hij niet toelaten, dat zijn zoon door de hel gaat waar hij vroeger doorging... Ik hoor zijn stem breken, wanneer hij zijn persoonlijke pijn deelt. Tegelijk zie ik dat kind staan. Vader spreekt hem nogmaals toe: "Papa waarschuwt twee keer, 1, 2 ... dan trekt papa zijn pistool. Jij mag dat ook voor jezelf doen, twee keer waarschuwen"... 

Nee, niet met deze lading. Wat geven we onze kinderen dan in hemelsnaam voor boodschap mee? Wat gaat er door het koppie van dit kind? Hoe groeit het verder op, met welke ideeën? Dat het oké is om dan maar een wapen te trekken als een ander jou 'pest'? Dit is niet de manier om onze kinderen weerbaar te maken. Pestgedrag is nooit oké. Laten we als ouder aub niet vergeten hoeveel invloed wij hebben op onze kinderen, met wat we ze vertellen en wat we voorleven (zonder inkleuring van eigen emoties en overtuigingen). Een vervelende ervaring voor het kind met een ander kind op school, waar zeker aandacht voor hoort te zijn. Echter een ervaring die niet meer enkel gaat om een feitelijke gebeurtenis, maar die gaat over de ervaring(en) van de ouder, die deze projecteert op het kind. De schade die de ouder heeft opgelopen in zijn jeugd, is voelbaar, maar wordt niet geadresseerd en blijft hangen... 

Of een ouder die een kind van een ander, verbaal aanspreekt, omdat haar kind 'uitgescholden' is, ... Ook hier spreekt eigen pijn (oud zeer) en ontstaat er in enkele seconden een beladen situatie in het bijzijn van kinderen en ouders. Er is in dat moment geen verbinding met de primaire gevoelens (de pijn, het verdriet, de afwijzing, de eenzaamheid). Het is omgezet naar secundaire emoties, als boosheid, verwijten en reflectie via de kinderen. Hierdoor zijn ze (even) geen ouder, maar het eigen gekwetste kind, dat zich nu als volwassene wel durft uiten... naar 'eigen pestkoppen van destijds'. 

Laten we onze kinderen bijbrengen dat we er allemaal bij gebaat zijn om het samen leuk te hebben en dat uitsluiting uiteindelijk niet alleen een individu schaadt maar de hele groep en de betrokkenen er omheen (ouders, onderwijzers, pedagogen, e.a.). Het is al goed te beseffen dat het niet aan de gepeste of de pester ligt, ... De volwassenen nemen veelal geen regie.

Een onwijs goed boek is 'Alles over pesten' voor een ieder die vanuit welke kant ook, betrokken is bij pesten. Confronterend én een eye-opener! We hebben het allemaal in een rol wel eens meegemaakt.