KWETSBAARHEID

 

Kwetsbaarheid 

Begint met moed

Moed om er te zijn

En mezelf te laten zien

Ik kan mij niet herinneren als kind veelvuldig aangeraakt en geknuffeld te zijn door mijn moeder. Niet zoals ik met mijn jongens doe, ze eens lekker vastpakken, knuffelen, zeggen dat ik van ze houd, hen leuk/lief/eigenwijs/stoer/... vindt. Iets wat ik wel erg heb gemist. Als jong volwassene deed ik nog mijn best dit wel te mogen ontvangen, maar het bleek een vruchteloze strijd. Mijn moeder, ... mijn moeder is inmiddels alweer een jaar dood (2 april 2022). 

Ergens ben ik altijd blijven hopen dat ik ooit nog die liefde en aandacht krijg, die ik zo gemist heb bij haar. Sinds ze stierf is dat wat ik moeilijk los kan laten, want ik moest daardoor toegeven dat het niet gelukt was haar 'liefde te winnen', of van haar te horen of ze eigenlijk wel blij met me was. Dat het me niet gelukt was haar te laten zien, hoe haar gedrag op mij uitwerkte. Het blijft een onvervuld verlangen, een pijnlijk besef dat ik niet de moeder had die ik nodig had en naar wie ik verlangd had. Ze heeft het nooit gezien en zou het ook nooit gaan zien. Het enige wat mij dat bracht in het verleden, was meer verdriet en boosheid. Iemand iets aan het verstand brengen, wat ie gewoon niet begrijpt, is vruchteloos. Zij kon niet veranderen, omdat ze er de noodzaak niet van inzag. Ze heeft nooit het gevoel gehad dat ze ook maar iets 'fout' deed. Dingen waren niet zo, ik had ze verkeerd gezien/gehoord of ik verzon het, ... Dat zei ze met regelmaat. Het liet mijn moeder koud als ik gekwetst was door haar kritiek of door de afwezigheid van mijn broer. Ze was ongevoelig voor mijn gevoelens en zat met de armen over elkaar tegen over mij. Wel verwachtte ze dat ik mij continue inleefde in haar en hun gevoelens. Jarenlang heb ik gehoord 'wat ik hen aandeed, had aangedaan'. Ze stelden mij verantwoordelijk voor hun gevoelens. Soms trok ze letterlijk haar liefde in, als ik iets deed/zei wat haar niet past. Soms liet ze weken niets van zich horen, of werd er niet gefeliciteerd op mijn verjaardag (ik woonde toen een half jaar bij mijn vriendin), of ze weigerde mijn was te doen. Ondertussen vertelde ze me 'wat ze wel niet allemaal voor me deed', waar ik dankbaar voor moest zijn en waardering voor moest hebben. 'Ik heb niets gedaan, heb nergens spijt van en er is niets waar ik ooit sorry voor zou zeggen', ... Het waren de laatste woorden die ze tegen me zei in 2013, voordat ik de deur achter hen sloot. Een lange adem en ineens was het op. Contract verbreken deed ik niet zomaar, dat deed ik met veel pijn in mijn ziel. Het was mijn zelfbescherming. Het vertrouwen dat ze er voor me konden zijn, empathie konden tonen, was weg. Hereniging is erg moeilijk, want de angst om in oude patronen te vervallen is heel groot. Dit is beter voor mijn rust, mijn leven en mijn gezin. 

In het contact lag altijd een dubbel gevoel. Het rotgevoel dat ze me gaf en het blijvende verlangen naar haar erkenning als ook die van mijn vader. Nog altijd heb ik het gevoel 'niet (goed) genoeg te zijn', een laag zelfbeeld, een te groot verantwoordelijkheidsgevoel en een gevoel van leegte en eenzaamheid. Hun gebrek aan empathie, was ondermijnend voor mijn gevoel van eigenwaarde. Ze vertelde me regelmatig dat 'mijn gevoelens niet klopten, dat ik het verkeerd zag, verzon, dat ze niet waar waren', ... of ze lieten blijken dat ze mijn keuzes niet goed genoeg vonden: waar ik studeerde, waar ik ging wonen, welke vrienden ik had, ... Kortom - ik kon niet vertrouwen op mijn eigen innerlijke kompas, zij wisten het altijd beter. 

Voor mezelf opkomen, beseffen dat ik 'hier niets mee hoef - dat het van haar is en niet van mij' - is al jarenlang een proces. Nu ook besef ik dat het nog hartstikke moeilijk is, omdat ik de neiging heb steeds terug te schieten in de jonge versie van mezelf. Al die oude gevoelens en patronen die acuut weer boven komen; op het moment dat mijn vader belde in april 2022, er een kleinerende opmerking wordt geplaatst over de brief in 2021 of de dwingende mededelingen. Stuk voor stuk, jagen ze meteen het rotgevoel weer naar boven. Heel lang heb ik gedacht dat de dominante rol binnen ons gezin bij mijn vader lag. Nu weet ik dat mijn moeder deze rol had. Zij voedde mijn vader met de verhalen over mijn gedrag en zei dan ook 'Wacht maar tot je vader dit hoort', ... 

"Het is niet met jou begonnen"-  Mark Wolynn; een boek dat ik recent heb gelezen.

't Gaat over de overerfbaarheid van familietrauma. Sommige ervaringen (negatief en positief) worden van generatie op generatie doorgegeven, tot iemand hem doorbreekt. Dit kan zelfs worden doorgegeven als de oorspronkelijke (voor)ouder al is overleden. Hoe is mijn moeder opgevoed en hoe reageerde mijn oma affectief en fysiek op haar kinderen? Wat was de rol van mijn opa? Mijn moeder vertelde wel eens, maar veel weet ik niet over de jeugd van mijn moeder. Ik weet dat toen mijn oma overleed, de sieraden voor haar erg belangrijk werden - 'als oudste dochter', maar ook zei ze wel eens 'dat haar zus en broer naar haar idee altijd een betere positie hadden in het gezin, dan zij. Dat ze anders werd bejegend. '. Werd er via de spullen van oma (2011), afgerekend met een verleden, toen zij overleed? Helaas moet ik bekennen dat ik te weinig weet over de jeugd van mijn ouders en grootouders.

Het is lastig écht iets te zeggen over mijn genetische erfenis. Kregen mijn ouders een 'zorgzame' opvoeding, had mijn moeder ook een onvervulde moederliefde? Ik zal ermee leren leven en dat is eigenlijk ook niet erg. Ooit ga ik eens een familieopstelling doen, omdat ik voel dat er iets zit wat te groot/te zwaar is om alleen te doen. Vooral omdat ik 'voel dat ik nog niet geheel op mijn eigen plek sta'. De verlangens, patronen, en trauma's uit mijn familiesysteem, die mijn eigen (nog) beïnvloeden wil ik kunnen aankijken en een plek geven. Om te zijn wie ik wil zijn. 

De stroom van het water, zo is het met familiesystemen. Alles wat er in het hier-en-nu gebeurt in mijn leven, is verbonden aan het daar-en-toen. 

Pioentulpen, naast de pioenroos een favoriet!