ONRUST

Het is zo’n moment in time waarin alles zou kunnen veranderen.

De druk van de maatschappij om te confirmeren aan het gemiddelde. Ik zweet aan alle kanten, maar het komt niet door te warme kleding of sporten; mijn gedachten zijn chaotisch.

Een rol als werknemer, ondernemer, moeder, partner, huiswerkbegeleider, een opleiding, vaste lasten, de eindeloze to-do lijstjes, het gevoel dat alles op mijn schouders rust. Het is gewoon te veel, mijn lijf protesteert letterlijk. Ik verlang naar rust. Ik wil creatief bezig zijn, naaldvilten, haken, in de tuin bezig. Ik wil het huishouden doen, voor mijn man zorgen, er zijn voor de kinderen. Ik verlang naar een traditioneel leven... een gezinsleven dat georganiseerd is rondom familieactiviteiten en rituelen.

Waarom voel ik dit zo? Ik houd van mijn werk en mijn bedrijf. Wat is er aan de hand? Vragen die een oude pijn naar boven brengen, over datgene waar ik diep van binnen naar verlang. Het loopt gewoon even niet zo lekker. Ik voel me een beetje vastzitten en ik ervaar daar onrust van. Het verlangen om ermee te stoppen en alles achter me te laten, is een misplaatst verlangen. Het heeft veel meer te maken met een ander verlangen, ....

In de stille hoeken van mijn gedachten sluimert een onvervuld verlangen, een verlangen dat zich vastklampt aan de herinneringen van een moeder die nu enkel nog in mijn gedachten voortleeft. Haar afwezigheid weegt extra zwaar op mijn hart, sinds haar overlijden twee jaar geleden, als een onuitwisbaar gemis dat mijn gedachten bezoekt in momenten van stilte. Ik heb altijd geworsteld met het gevoel van onvoldoende zijn, van mezelf niet genoeg vinden en mijn zoektocht naar erkenning van haar is als een eindeloze zoektocht door de schaduwen van mijn eigen twijfels. Regelmatig weer vraag ik me af of zij ooit werkelijk van mij heeft gehouden, of dat mijn liefde voor haar slechts eenzijdig was.

Ik heb gezocht in mijn herinneringen, hopend op een glimp van genegenheid, een teken dat mijn verlangen naar haar liefde en goedkeuring rechtvaardigt. Maar keer op keer vind ik een pijnlijke stilte.

Langzaam begint het besef door te dringen, wanneer ik alleen ben en in gesprekken met anderen. Ik realiseer me best wel dat haar erkenning, goedkeuring en haar liefde, niet langer mijn kompas hoeven te zijn. Ik hoef haar niet meer te zoeken, ik kan (en mag) mezelf vertellen dat ik genoeg ben. Ik ben genoeg, los van haar bevestiging, los van haar liefde. Maar oh, wat is dat een moeilijk proces, ... Zelfliefde en kracht mogen halen uit het loslaten van dat onvervulde verlangen. Diep van binnen ben je toch ook (nog steeds) dat kind, dat meisje van 7, 8, 9, ... 18, 24, 30 

Want iets zeggen/denken is heel iets anders dan het voelen, echt diep van binnen voelen. Zeker vandaag, twee jaar na haar overlijden slaan de golven van twijfel weer even hard op me neer.