(HEILIGE) GEBOORTEHUISJES

 

Veelerveen, een lintdorp in de Groningse gemeente Westerwolde. Het dorp is een van de jongste veenkoloniën in Oost-Groningen. In Veelerveen staat dit huisje verscholen tussen het groen. 

In dit huisje aan het Ruiten-A Kanaal West in Veelerveen werd mijn oma geboren. Naast het huisje ligt Elohim Centre. Mijn oma woonde hier als klein meisje en het was volgens haar de mooiste tijd, want haar mama (mijn overgrootmoeder Remke), had toen alle tijd voor hinkelen en touwtje springen. Toen ze naar Vlagtwedde verhuisden en de winkel openden was dat over en moest mijn oma zich vermaken met vriendinnen en haar zussen. 't Klavertje Vier werden ze genoemd. De eerste winkel van mijn overgrootouders Remke en Sievert Elzinga was aan de Schoolstraat 139 in Vlagtwedde. 

Schoolstraat 139, Vlagtwedde, de eerste winkel

Schoolstraat 59, Vlagtwedde (de 2e winkel) met het overpad links

De eerste winkel en het woonhuis hadden rechts een overpad. Deze is er nog steeds. De tweede winkel was ook aan de Schoolstraat (59), nadat mijn overgrootouders eruit gingen, kwam er een schilder in, De Bruin. Kort daarna brandde het pand af, wat inmiddels meer dan 40 jaar geleden is. Nadat mijn oma trouwde met mijn opa, gingen ze wonen aan de Weenderstraat 110, in Vlagtwedde. Hier werd mijn moeder geboren in 1947. Vroeger waren dit twee onder één kap. Mijn opa en oma woonden rechts. Nu is het een vrijstaande woning. Mijn tante Ina en oom Ger werden later geboren aan de Kraaikampweg. Ook dat huis staat er nu niet meer.

Weenderstraat 110 Vlagtwedde

Bijzonder tijdens deze zoektocht is het vinden van vele familieleden! Heel veel achterneven en nichten, via de kant van overgrootmoeder Remke Zuurman. Er zijn zoveel verhalen op te schrijven over de winkel van mijn overgrootouders en hun hond Frits, bloemen in de vensterbanken en gescheurde jassen! Veel mensen wonen nog steeds in Vlagtwedde en weten mij te vertellen dat mijn overgrootouders en mijn oma heel erg geliefd waren en hoeveel verdriet het deed toen mijn overgrootvader Sievert al zo jong overleed. De verhalen over de Belgische soldaten die door hen werden verstopt en de illegale radio in het kippenhok. Er is door mijn oma nog tijden geschreven (in het Frans) met de soldaten na de oorlog. Brieven die later naar achterneef Sievert gingen. Via nicht Femke probeer ik te achterhalen of deze er nog zijn. Mijn oma had veel Joodse vriendinnen in die tijd. 

Als klein meisje vond ik het al geweldig als oma vertelde over 'vrouger'. De schoenendoos vol oude zwart-wit foto's en de albums. Tante Ina vertelt dat deze na oma haar overlijden allemaal naar mam zijn gegaan. Wat spijtig is, want dat maakt de kans dat ik deze nog eens zie, erg klein. De foto's die Ger destijds in een album heeft opgenomen, zijn dan de enige beelden die ik heb van mijn moeder en hoe zij als jong meisje/vrouw was. Femke heeft aangeboden tussen haar foto's te zoeken. Van haar ontving ik ook het Klavertje Vier; mijn oma (helemaal rechts), met haar zussen. 

In de herfstvakantie ga ik terug en breng ik onder andere een bezoek aan de begraafplaats in Veele, waar mijn overgrootouders begraven liggen. Er schijnt nu niemand te zijn die het onderhoudt. Wel heb ik iemand gevonden die het een tijd heeft gedaan, toen het mijn oma niet meer lukte. 

Wordt vervolgd, ...