ONGEZIEN

 Ongezien

Drie jaar geleden viel de stilte,  

maar eigenlijk was je al jaren weg.  

Een moeder op papier, een naam, een lijn 

maar nooit de warmte van een echte plek.  

Voor iemand die ’s avonds goed op bed ging,  

kwam het plots, zo zei hij toen.  

Toch wisten wij allang van binnen,  

dat het leven al ver voor die dag begon te verzoenen.  

Jaren van zwijgen, van niet delen,  

van een liefde die moest worden verdiend.  

Ik leerde lopen, ik leerde praten,  

maar nooit hoe ik jouw hart echt diende.  

Wie was jij, en wat maakte je zo?  

Wat dreef je weg, wat hield je daar?  

De vragen blijven, echo’s zonder antwoorden,  

een moeder die mij nooit echt vast kon houden.  

Je schreef mij uit, ontkende mij,  

met één handtekening voorgoed voorbij.  

En met mij onze drie zonen, prachtig en puur,  

die jij nooit hebt gekend of gevierd.  

Maar ik blijf staan, ik blijf liefhebben,  

ik blijf zien wat jij niet zag.  

Drie jaar uit het leven, maar voor mij een leven lang

een ongezien verlangen 

02-04-2022  ✨  02-04-2025