GEEN EENRICHTINGVERKEER

 

Wanneer een kind besluit, het contact met de ouder(s) te verbreken, is de reactie van de omgeving altijd hetzelfde:

- ‘Maar het is toch je moeder?’

- ‘Maar hij is je vader’.

- ‘Je hebt er maar één, …’

Maar niemand vraagt ooit: 'Hoe kon die ouder zo met jou omgaan, dat jij deze keuze moest maken, …' Waarom ligt de last van de relatie, altijd bij het kind? Waarom is het altijd het kind dat moet vergeven? De band moet herstellen, sorry moet zeggen. Wat er ook gebeurd is. 

Ouders horen hun kinderen te beschermen, te begeleiden en onvoorwaardelijk lief te hebben. Maar niet iedere ouder doet dat. Sommige ouders manipuleren, verwaarlozen, negeren of doen hun kind juist pijn. De mensen die ze zouden moeten koesteren. En toch, … als dat kind uiteindelijk kiest voor zichzelf, is zijn keuze degene die veroordeeld wordt. 

Maar een relatie is geen eenrichtingverkeer, zeker niet tussen ouder en kind. Liefde is geen geboorterecht, liefde verdien je, door zorg, respect en oprechte aandacht. 

Dus misschien is de vraag niet: ‘Waarom heeft dat kind afstand genomen?’ Maar eerder: ‘Waarom heeft de ouder het onmogelijk gemaakt om te blijven?’.