Muis en Dikkie Dik zijn bij de dokter geweest
Muis en Dikkie Dik hebben koorts, ze zijn snotterig en ze hoesten. Ze voelen zich niet fijn, ze spelen ook niet graag en ze lachen niet zoveel als anders.
Maandag heb ik Jorijn ziek opgehaald van de crèche. Hij en zijn twee vriendjes zijn al twee dagen niet zichzelf. Grieperig, lijkt het. Hij huilt veel en kan niets hebben, alles lijkt te veel voor onze kleine man. Hij drentelt doelloos met zijn Muis en Dikkie Dik door de kamer, hangt bij mama rond of barst om niets in snikken uit.
Ik maak een afspraak bij de dokter en we kunnen 's middags nog terecht. Mevrouw de dokter heeft snel in de gaten dat ze Jorijn moet voorbereiden op de testjes die ze wil doen: oortjes nakijken, luisteren naar zijn longetjes en in zijn keeltje kijken. Ze pakt haar 'lampje, stethoscoop en spatel' en kijkt eerst naar Muis. Jorijn kijkt geïnteresseerd toe en steekt zijn 2e vriendje naar voren voor een check-up. 'Aaaahhh, mondje open' en 'Boem-boem-boem', doen de hartjes. Mama komt ook aan de beurt. Nu mag Jorijn!
Dat gaat heel goed, tot de dokter in zijn mondje wil kijken... Hij verzet zich uit alle macht en mama moet alle zeilen bijzetten zodat de dokter 2 seconden kan kijken. Met 1 hand houd ik zijn hoofdje tegen mijn borst en met mijn andere arm houd ik zijn armpjes tegen. Hij worstelt uit alle macht! "Sterk mannetje', zegt de dokter. Mama voelt zich een boeman en mijn hart krimpt bij het horen van de noodkreet van mijn zoon. Maar het is klaar. Jorijn laat nog even duidelijk horen dat hij dit toch geen leuk spelletje vond. Met een liedje weet ik zijn aandacht af te leiden van zijn enorme verdriet. De kleertjes mogen weer aan. Met een dikke snottebel en krokodillentranen helpt hij mij met aankleden.
Met Muis, Dikkie Dik en Jorijn gaat het goed! 'Beetje grieperig, veel drinken en lekker knuffelen met papa en mama is het beste medicijn', zegt de dokter. Jorijn heeft Muis en Dikkie Dik stijf onder zijn armpjes geklemd en mama heeft Jorijn stijf tegen zich aan. We gaan naar huis!
 |
| Dikkie Dik in de lappenmand |
Ik maak een afspraak bij de dokter en we kunnen 's middags nog terecht. Mevrouw de dokter heeft snel in de gaten dat ze Jorijn moet voorbereiden op de testjes die ze wil doen: oortjes nakijken, luisteren naar zijn longetjes en in zijn keeltje kijken. Ze pakt haar 'lampje, stethoscoop en spatel' en kijkt eerst naar Muis. Jorijn kijkt geïnteresseerd toe en steekt zijn 2e vriendje naar voren voor een check-up. 'Aaaahhh, mondje open' en 'Boem-boem-boem', doen de hartjes. Mama komt ook aan de beurt. Nu mag Jorijn!
Dat gaat heel goed, tot de dokter in zijn mondje wil kijken... Hij verzet zich uit alle macht en mama moet alle zeilen bijzetten zodat de dokter 2 seconden kan kijken. Met 1 hand houd ik zijn hoofdje tegen mijn borst en met mijn andere arm houd ik zijn armpjes tegen. Hij worstelt uit alle macht! "Sterk mannetje', zegt de dokter. Mama voelt zich een boeman en mijn hart krimpt bij het horen van de noodkreet van mijn zoon. Maar het is klaar. Jorijn laat nog even duidelijk horen dat hij dit toch geen leuk spelletje vond. Met een liedje weet ik zijn aandacht af te leiden van zijn enorme verdriet. De kleertjes mogen weer aan. Met een dikke snottebel en krokodillentranen helpt hij mij met aankleden.
Met Muis, Dikkie Dik en Jorijn gaat het goed! 'Beetje grieperig, veel drinken en lekker knuffelen met papa en mama is het beste medicijn', zegt de dokter. Jorijn heeft Muis en Dikkie Dik stijf onder zijn armpjes geklemd en mama heeft Jorijn stijf tegen zich aan. We gaan naar huis!
Lieve Jorijn,
BeantwoordenVerwijderenwij wensen jou veel beterschap, hopen dat je er snel weer bovenop bent! Tot snel grote vent!
Dikke knuffel Oom Bernhard en Tante Carla