Wat overblijft is de liefde

Afscheid nemen bestaat niet. Het klinkt zo prachtig als Marco het zingt. Maar hoe werkt dat in real life als je afscheid moet nemen van iemand die je heel dierbaar is? Geloof je dan nog steeds dat het waar is: “Ik ga wel weg, maar ik verlaat je niet?” Deze zomer gebeurde het. Ik moest afscheid nemen van mijn oma. Tachtig jaar geweest jaar en tot voor kort kerngezond. Mijn oma kon en deed bijna alles nog zelf. Wat er ook gebeurde, zij had overal wel een oplossing of remedie voor. 'Alles zal recht kommen', zei ze dan.
Zij was nog zo vitaal dat ik het nauwelijks kan geloven. Mijn oma zou nog tien jaar bij ons blijven. Maar het lot besliste anders. Ik zag haar lichaam opgeven, maar haar geest bleef onverminderd sterk. Tot het laatst toe had zij de touwtjes stevig in handen en was zij de kapitein op het schip.

In juni blies zij haar laatste adem uit. Zij die een duidelijke mening had over het recht op vrijwillige levensbeëindiging koos er uiteindelijk voor de natuur haar gang te laten gaan. Ik was bij veel haar en zag hoe het leven zich steeds verder terugtrok. Toen haar geest volgde, wist ik: nu zal het niet lang meer duren. Op dat moment voelde ik alleen maar liefde voor haar.

Wij hadden een bijzondere relatie, mijn oma en ik. Als ik haar nodig had, belde ze zelf al. Hoe goed kon zij haar liefde voor mij in woorden kon uitdrukken. Tijdens die moeilijke week was ik veel bij haar. Zij is er niet meer, mijn oma. En toch is ze dichter bij me dan ooit. Ik draag haar in mijn hart en zij heeft haar intrek genomen in mijn hoofd. ' Avonds steek ik de kaarsjes aan die ik van haar heb geërfd. En ik kan uit ervaring zeggen dat het waar is: degene van wie je afscheid neemt, gaat niet echt weg. Wat overblijft, is LIEFDE.