Dag lief mannetje, ...

 
We weten allemaal dat ons werk voor Earlybirds een risico met zich meebrengt. Gelukkig gaat het in heel veel gevallen goed, mogen de kindjes mee naar huis en groeien op tot vrolijke dreumes, kleuter, ...
Helaas niet altijd. Ik heb dit altijd in mijn achterhoofd, zeker wanneer ik naar de allerkleinsten ga. Ook ik wist dat het ooit eens op mijn pad zou komen. Het is onrealistisch te denken dat het niet zo is. Als dat bericht dan komt, slaat het hoe dan ook in als een bom... Dan volgt dat ene sms'je, .. met die allesvernietigende boodschap ...

De wereld houdt op met draaien en het wordt oorverdovend stil. 'We gaan afscheid nemen van ons mannetje..' Vanavond laat vader weten dat hun dappere ventje zijn strijd moet staken. De tijd van afscheid nemen is daar,... Bestaat er iets moeilijker dan je kind verliezen, .. ik denk van niet. Het breekt mijn hart en tranen rollen over mijn wangen... Als mens, moeder en fotograaf raakt mij dit enorm. Hoe oneerlijk dat je je kindje moet loslaten. Een nachtmerrie voor iedere ouder, hoe oud je kinderen ook zijn. Horror ten top. De machteloosheid, wetend dat er niets is wat je kunt doen om de uitkomst te veranderen...

Deze kanjer werd geboren met 35 weken. Een prima duur voor een prematuurtje zou je denken. Helaas was hij ook dysmatuur, hij woog maar 1600 gram, een groeiachterstand van 3 weken en hij had een chromosoomafwijking. Tot voor kort wisten de artsen niet wat dit voor hem betekende, ..tot ze er achter kwamen dat hij flinke dippen bleef vertonen. Twee weken geleden had hij door een verstopt slangetje 45 minuten zonder zuurstof gezeten... Geen idee wat het veroorzaakte. Ze hebben hem gereanimeerd en een afscheid was heel dichtbij. Toch knokte hij terug en kwam er bovenop.
Helaas zorgt de chromosoomafwijking ervoor dat dit dappere strijdertje nooit zelfstandig zal slikken of ademhalen,.... De artsen kunnen niets meer voor hem doen. Je moet een weg inslaan waarvan je weet dat er geen mogelijkheid is om terug te lopen, ..vanaf daar wordt het ongelofelijk zwaar,.. een lijdensweg. Machteloosheid, woede, verdriet, liefde, want oh wat er wordt er van dit kleine ventje gehouden en wat is hij welkom.
Nu zit je nog naast hem, houd je zijn warme handje vast, die zich stevig om je vinger sluit. Af en toe kijkt hij je aan, is heel helder. Je kunt het niet rijmen...de puzzel past niet. Hoe kan het, dat dit mooie wondertje er straks niet meer zal zijn...hoe kun je hem loslaten?

"Hoe vertel je iemand, dat het leven dat ze leefden, de liefde die ze voelen, zeer binnenkort verdwijnt"... aan dat nummer dacht ik gisteravond nadat ik vader had gesproken. Hun stoere, lieve meiden van 6 en 8 weten nog niet dat hun broertje nooit met hen op zal groeien, hun speelgoed niet zal afpakken of aan hun lange blonde haren trekken... Vandaag vertellen papa en mama hen dat hun broertje niet sterk genoeg is, om het alleen te kunnen. Dat ze afscheid moeten nemen...en dat is een alles verscheurende pijn.

Vrijdagmorgen ontmoet ik ze nog een keer in Groningen. Ik vind het moeilijk en zeer verdrietig en aan de andere kant weet ik hoe waardevol deze foto's zullen zijn, ... en dat maakt dat ik ga. Ik weet dat ik dit kan.

Maar POTVERDORIE ..wat is dit oneerlijk...