...en dan komt er politie
Beste
inbreker – je naam ken ik niet, want je was niet zo attent een kaartje
achter te laten – , toen ik thuiskwam en de eerste sporen van je daad
aantrof, hoopte ik nog heel even in een slechte film te zijn beland.
Misschien toch vergeten die lamp uit te doen, hadden de kinderen hun
speelgoed bakken nou toch laten staan? ’
Wellicht naïef, of een verschijningsvorm van hoop om het naderende besef in vaart te doen minderen. Toen ik de respectloosheid waarmee je de troep had veroorzaakt opmerkte, kwam het besef met piepende banden tot stilstand. Ik sloop door mijn eigen huis. In de slaapkamer trof ik slechts de inhoud van de kledingkasten, verspreid over de vloer. De mat in de badkamer leek een slordig bereid kleedje voor de vrijmarkt van Koningsdag, met artikelen in de categorie ‘zelfverzorging’.
Het boze gesprek dat plaats vond in mijn hoofd was meer een scheldkanonnade richting jou, maar ook een uiting van zelfverwijt om het niet beter hebben verstopt van mijn kostbare bezittingen. Daarna kwamen frustratie, verdriet en angst, wild door elkaar heen gehusseld.
Na een inbraak zoals jij, die niet alleen hebt gepleegd, komt er politie. De dag daarna forensische recherche. Die schijnt met een zaklamp en veegt vergeefs met een klein kwastje in de hoop een vingerafdruk te vinden. Maar die vindt hij niet, want jij droeg handschoenen, zo slim was je wel. Hij treft sporen van braak aan, want het slot van ons sinds vier weken bewoonde huis, is uitgeboord en ligt achtergelaten op de mat, -'Welkom'. Niet neergelegd om door jouw voeten te worden betreden.
We hebben, beste inbreker, dankzij jouw daad nog meer geleerd. Ondanks de tijdschakelaars en extra sloten. We konden je niet betrappen op heterdaad, maar hebben nog kleine hoop op de videobeelden van de buren naast ons. Die camera heb je in je goede poging waarschijnlijk niet opgemerkt, nadat je die bij ons omhoog had gedraaid.
Haast had je niet te zien aan de beelden. Het schijnt dat jij zeker 20 minuten binnen bent geweest. Je weet waar je moet zoeken, waar nietsvermoedende burgers hun waardevols bewaren. Ja oké, die laptop lag in de la en die camera in de kast, maar de verstopte zakjes en envelopjes vond je ook, en dat getuigt van scherp instinct of oefening. Ik vermoed een combinatie van de twee. Je weet nu precies hoe ons huis er van binnen uitziet, een onveilig en ongemakkelijk idee, ook voor de buren. Kom je nog een keertje terug, of was het goed zo, op naar de volgende? Sloten zijn vervangen en de waakzaamheid is verhoogd, maar we willen ook gewoon blijven leven, zonder angst. We kunnen niet elke avond onze spullen meenemen naar bed of onze deur barricaderen voor een vlugge boodschap. Nee, beste inbreker, als jij écht wilt, kom je overal binnen.
Na de inbraak hebben we het huis hersteld van jouw chaos, een emotionele onderneming met het oog op onze kinderen, die wij hierover niets hebben verteld om het voor hen veilig en vertrouwd te houden. Een hele opgave, maar dat zal jou niet wakker houden. Wat dacht je toen je onze fotoboeken uit de kast trok en wij je toelachten? Het is voor ons, jouw slachtoffers, moeilijk begrip op te brengen voor jouw daad. We kennen je niet, we hebben je geen toestemming gegeven, en toch was je in ons huis en pakte je ons bezit, door ons verdiend of aan ons nagelaten door dierbaren. Dat is fundamenteel verkeerd en een diskwalificatie van jou als medemens en -burger. Wat je persoonlijke omstandigheden ook zijn, ze verlenen je niet het recht om ons veilige, vertrouwde thuis te infecteren met paranoia en gemis.
‘Kostbaar’, beste inbreker, blijkt een relatief begrip...
In de vroege ochtend van Kerst werd er bij ons ingebroken, tijdens ons weekend in Groningen. Wat dat met je doet is nauwelijks met een pen te beschrijven. Zoals hierboven beschreven probeer ik dit voor mezelf en ons gezin een plek te geven. Details zijn daarom weg gelaten. We hebben ons enigszins herpakt en proberen weer te bouwen aan onze droom. Op Oudejaarsavond hebben we samen met onze geweldige buren gedronken en geknald op een nieuw jaar. Want wat hebben we super buren, wat hebben we het getroffen!
Ik hoon mijn angst en ik leef voor HOOP!
Wellicht naïef, of een verschijningsvorm van hoop om het naderende besef in vaart te doen minderen. Toen ik de respectloosheid waarmee je de troep had veroorzaakt opmerkte, kwam het besef met piepende banden tot stilstand. Ik sloop door mijn eigen huis. In de slaapkamer trof ik slechts de inhoud van de kledingkasten, verspreid over de vloer. De mat in de badkamer leek een slordig bereid kleedje voor de vrijmarkt van Koningsdag, met artikelen in de categorie ‘zelfverzorging’.
Het boze gesprek dat plaats vond in mijn hoofd was meer een scheldkanonnade richting jou, maar ook een uiting van zelfverwijt om het niet beter hebben verstopt van mijn kostbare bezittingen. Daarna kwamen frustratie, verdriet en angst, wild door elkaar heen gehusseld.
Na een inbraak zoals jij, die niet alleen hebt gepleegd, komt er politie. De dag daarna forensische recherche. Die schijnt met een zaklamp en veegt vergeefs met een klein kwastje in de hoop een vingerafdruk te vinden. Maar die vindt hij niet, want jij droeg handschoenen, zo slim was je wel. Hij treft sporen van braak aan, want het slot van ons sinds vier weken bewoonde huis, is uitgeboord en ligt achtergelaten op de mat, -'Welkom'. Niet neergelegd om door jouw voeten te worden betreden.
We hebben, beste inbreker, dankzij jouw daad nog meer geleerd. Ondanks de tijdschakelaars en extra sloten. We konden je niet betrappen op heterdaad, maar hebben nog kleine hoop op de videobeelden van de buren naast ons. Die camera heb je in je goede poging waarschijnlijk niet opgemerkt, nadat je die bij ons omhoog had gedraaid.
Haast had je niet te zien aan de beelden. Het schijnt dat jij zeker 20 minuten binnen bent geweest. Je weet waar je moet zoeken, waar nietsvermoedende burgers hun waardevols bewaren. Ja oké, die laptop lag in de la en die camera in de kast, maar de verstopte zakjes en envelopjes vond je ook, en dat getuigt van scherp instinct of oefening. Ik vermoed een combinatie van de twee. Je weet nu precies hoe ons huis er van binnen uitziet, een onveilig en ongemakkelijk idee, ook voor de buren. Kom je nog een keertje terug, of was het goed zo, op naar de volgende? Sloten zijn vervangen en de waakzaamheid is verhoogd, maar we willen ook gewoon blijven leven, zonder angst. We kunnen niet elke avond onze spullen meenemen naar bed of onze deur barricaderen voor een vlugge boodschap. Nee, beste inbreker, als jij écht wilt, kom je overal binnen.
Na de inbraak hebben we het huis hersteld van jouw chaos, een emotionele onderneming met het oog op onze kinderen, die wij hierover niets hebben verteld om het voor hen veilig en vertrouwd te houden. Een hele opgave, maar dat zal jou niet wakker houden. Wat dacht je toen je onze fotoboeken uit de kast trok en wij je toelachten? Het is voor ons, jouw slachtoffers, moeilijk begrip op te brengen voor jouw daad. We kennen je niet, we hebben je geen toestemming gegeven, en toch was je in ons huis en pakte je ons bezit, door ons verdiend of aan ons nagelaten door dierbaren. Dat is fundamenteel verkeerd en een diskwalificatie van jou als medemens en -burger. Wat je persoonlijke omstandigheden ook zijn, ze verlenen je niet het recht om ons veilige, vertrouwde thuis te infecteren met paranoia en gemis.
‘Kostbaar’, beste inbreker, blijkt een relatief begrip...
Ik hoon mijn angst en ik leef voor HOOP!
Reacties
Een reactie posten