Gericht aanwezig zijn, ...
De kinderen vragen mij bij alles wat ze doen, op het moment dat ik aangeef dat het 'bijna tijd is': "Aah, mam nog vijf minuten", ...
Hier kom ik zo op terug, .. Met een gezinsleven, twee banen, sta je de hele dag in de doe-modus. Van 's morgens vroeg, bij het wakker worden, zijn we al aan het 'doen' en loop je van doel naar doel: douchen, tanden poetsen, jezelf aankleden, kinderen wekken (-oh nee, die waren om 06:00 uur al wakker-), ontbijt, tassen van de kinderen klaar, kinderen naar school, naar het werk, koffie, pc aan... Zo gaat het de hele dag door. Je eerste doel is nog maar net gehaald of we begeven ons alweer naar de volgende: werken, lunchen, werken, naar huis, eten koken, huiswerk, eten maken, samen eten, afruimen, kinderen douchen, verhaaltjes voorlezen, huishouden en nog een laat-journaal kijken... Om daarna uitgeput in bed te landen en gewoon 'niets te doen' (-of nog een uurtje liggen piekeren/nadenken-, zoals ik dat vaak doe)
Nadenken over wat ik onze kinderen wil meegeven in het leven, zodat ze zich later een warm thuis herinneren, ouders die er voor ze zijn wanneer ze dat nodig hebben. ...en nadenken over alles wat ik van ze wil opzuigen als een spons.
Het gaat allemaal zo snel en er dienen zich regelmatig momenten aan waarin 'loslaten' weer naar de oppervlakte borrelt. Ze leren zelfstandig zijn en ik merk dat het lastig is om die kleine handjes steeds minder vaak te mogen vasthouden. Daar komen andere momenten voor terug: ze helpen met leren fietsen, woordjes lezen, naar school gaan, ... Ik heb me voorgenomen vaker stil te willen staan, even niet voort te jagen in de doe-modus. Gewoon kijken en alles in me op nemen. Gericht aanwezig zijn. Aanwezig zijn in de momenten met de jongens en in mijn eigen gevoel. Vaak leg ik ze stiekem vast met mijn camera. Tijdens het eten, tijdens een spelletje op de I-pad, wanneer ze slapen, hoe ze samen spelen, verbroederd. En ook de momenten van intens verdriet of een boze bui, ... ze zijn zo puur in hun emoties. Daarbij wil ik niets vergeten, ik wil de momenten vastleggen. Voor hen en ook voor mezelf.
De inbraak heeft een behoorlijke impact gehad. Meer dan ik op had verwacht, .. Ja, het is vreselijk dat ze mijn dierbare spullen hebben meegenomen. Ja, ik ben er kwaad over. Elke avond sleep ik de nodige waardevolle spullen mee naar boven, controleer ik de sloten wel drie keer (-oké, vijf keer-) voordat ik naar boven ga. Ik vind het niet fijn om alleen thuis te zijn terwijl Mark in het buitenland is (al is het maar één nacht), slaap ik al 3,5 week met het licht aan op de overloop en schrik ik van ieder onverwacht geluid. De glazenwasser, Liander die de meterstanden komt opnemen of de pakketbezorger, .. ik vertrouw niemand meer en ben uiterst alert en waakzaam. Omwille van mijn kinderen hoon ik mijn angst, toch betekent dit niet dat het me niet bezig houdt...integendeel. Toen het bericht van de inbraak tijdens kerst ons bereikte, bereikte een uur later ons een ander bericht, ...
Op de Bornholmstraat in Groningen waren op Kerstavond vier jongeren omgekomen bij een afschuwelijk verkeersongeval... Dan is de wereld heel klein. Twee van de jongens ken ik van naam en gezicht, ... (via oud leerlingen, bekenden, vrienden), Matthijs en Brian. Twee jongens die elkaar niet kenden, die door vrienden op elkaars pad kwamen. Matthijs had die avond traditie getrouw met zijn ouders en broer in de stad doorgebracht. Om half zeven waren ze thuis. Tot om half acht een BMW voorreed en Matthijs met zijn beste kameraad meeging. Geen idee waarheen, nog even weg... Zijn vader bracht hem zijn sleutels na en zijn moeder riep 'gedag' zonder achterom te kijken, ... Tot dat alles vernietigende moment, dat vrienden aan hun deur stonden met de vraag: 'Waar is Matthijs", .. Ze vertelden over de berichten die hen al via 112Groningen hadden bereikt en ze haastten zich naar het ziekenhuis, ... Daar stortte hun wereld in ... Hun stoere, dierbare zoon was één van de drie omgekomen jongens, ... Voor het eerst ging hij mee met deze bekende van zijn beste vriend... en nu blijven zij achter met de vragen en de niets verhullende beelden op de Bornholmstraat in Groningen. Een 'gewone straat' op een 'niet zo gewone dag' op een voor mij niet onbekende straat... Het breekt mijn hart dit immense verdriet. Een ouder hoort zijn kind niet te overleven, ... toch gebeurt het in een onbewaakt moment... Een onbeslapen bed, de laatste keer zijn was doen, het zien van een totaal verwoeste auto, .. alles om het hoe, waarom, waar, te kunnen bevatten. Het verdriet een plek in je leven te kunnen geven... De inbraak vervaagde naar de achtergrond, onze schatten liggen veilig boven in hun bed en ik ben dankbaar...
Dat brengt mij terug bij die vijf minuten... 'Aaah, mam nog vijf minuten?' Ik geef ze die vijf minuten. Niet omdat ik altijd even geduldig ben ingesteld, want de doe-modus is soms maar lastig te negeren. Ik geef ze die vijf minuten voor mezelf, zodat ik nog even vijf minuten kan genieten van ze... Alles in me op kan zuigen als een spons...
Hier kom ik zo op terug, .. Met een gezinsleven, twee banen, sta je de hele dag in de doe-modus. Van 's morgens vroeg, bij het wakker worden, zijn we al aan het 'doen' en loop je van doel naar doel: douchen, tanden poetsen, jezelf aankleden, kinderen wekken (-oh nee, die waren om 06:00 uur al wakker-), ontbijt, tassen van de kinderen klaar, kinderen naar school, naar het werk, koffie, pc aan... Zo gaat het de hele dag door. Je eerste doel is nog maar net gehaald of we begeven ons alweer naar de volgende: werken, lunchen, werken, naar huis, eten koken, huiswerk, eten maken, samen eten, afruimen, kinderen douchen, verhaaltjes voorlezen, huishouden en nog een laat-journaal kijken... Om daarna uitgeput in bed te landen en gewoon 'niets te doen' (-of nog een uurtje liggen piekeren/nadenken-, zoals ik dat vaak doe)
Nadenken over wat ik onze kinderen wil meegeven in het leven, zodat ze zich later een warm thuis herinneren, ouders die er voor ze zijn wanneer ze dat nodig hebben. ...en nadenken over alles wat ik van ze wil opzuigen als een spons.
Het gaat allemaal zo snel en er dienen zich regelmatig momenten aan waarin 'loslaten' weer naar de oppervlakte borrelt. Ze leren zelfstandig zijn en ik merk dat het lastig is om die kleine handjes steeds minder vaak te mogen vasthouden. Daar komen andere momenten voor terug: ze helpen met leren fietsen, woordjes lezen, naar school gaan, ... Ik heb me voorgenomen vaker stil te willen staan, even niet voort te jagen in de doe-modus. Gewoon kijken en alles in me op nemen. Gericht aanwezig zijn. Aanwezig zijn in de momenten met de jongens en in mijn eigen gevoel. Vaak leg ik ze stiekem vast met mijn camera. Tijdens het eten, tijdens een spelletje op de I-pad, wanneer ze slapen, hoe ze samen spelen, verbroederd. En ook de momenten van intens verdriet of een boze bui, ... ze zijn zo puur in hun emoties. Daarbij wil ik niets vergeten, ik wil de momenten vastleggen. Voor hen en ook voor mezelf.
De inbraak heeft een behoorlijke impact gehad. Meer dan ik op had verwacht, .. Ja, het is vreselijk dat ze mijn dierbare spullen hebben meegenomen. Ja, ik ben er kwaad over. Elke avond sleep ik de nodige waardevolle spullen mee naar boven, controleer ik de sloten wel drie keer (-oké, vijf keer-) voordat ik naar boven ga. Ik vind het niet fijn om alleen thuis te zijn terwijl Mark in het buitenland is (al is het maar één nacht), slaap ik al 3,5 week met het licht aan op de overloop en schrik ik van ieder onverwacht geluid. De glazenwasser, Liander die de meterstanden komt opnemen of de pakketbezorger, .. ik vertrouw niemand meer en ben uiterst alert en waakzaam. Omwille van mijn kinderen hoon ik mijn angst, toch betekent dit niet dat het me niet bezig houdt...integendeel. Toen het bericht van de inbraak tijdens kerst ons bereikte, bereikte een uur later ons een ander bericht, ...
Op de Bornholmstraat in Groningen waren op Kerstavond vier jongeren omgekomen bij een afschuwelijk verkeersongeval... Dan is de wereld heel klein. Twee van de jongens ken ik van naam en gezicht, ... (via oud leerlingen, bekenden, vrienden), Matthijs en Brian. Twee jongens die elkaar niet kenden, die door vrienden op elkaars pad kwamen. Matthijs had die avond traditie getrouw met zijn ouders en broer in de stad doorgebracht. Om half zeven waren ze thuis. Tot om half acht een BMW voorreed en Matthijs met zijn beste kameraad meeging. Geen idee waarheen, nog even weg... Zijn vader bracht hem zijn sleutels na en zijn moeder riep 'gedag' zonder achterom te kijken, ... Tot dat alles vernietigende moment, dat vrienden aan hun deur stonden met de vraag: 'Waar is Matthijs", .. Ze vertelden over de berichten die hen al via 112Groningen hadden bereikt en ze haastten zich naar het ziekenhuis, ... Daar stortte hun wereld in ... Hun stoere, dierbare zoon was één van de drie omgekomen jongens, ... Voor het eerst ging hij mee met deze bekende van zijn beste vriend... en nu blijven zij achter met de vragen en de niets verhullende beelden op de Bornholmstraat in Groningen. Een 'gewone straat' op een 'niet zo gewone dag' op een voor mij niet onbekende straat... Het breekt mijn hart dit immense verdriet. Een ouder hoort zijn kind niet te overleven, ... toch gebeurt het in een onbewaakt moment... Een onbeslapen bed, de laatste keer zijn was doen, het zien van een totaal verwoeste auto, .. alles om het hoe, waarom, waar, te kunnen bevatten. Het verdriet een plek in je leven te kunnen geven... De inbraak vervaagde naar de achtergrond, onze schatten liggen veilig boven in hun bed en ik ben dankbaar...
Dat brengt mij terug bij die vijf minuten... 'Aaah, mam nog vijf minuten?' Ik geef ze die vijf minuten. Niet omdat ik altijd even geduldig ben ingesteld, want de doe-modus is soms maar lastig te negeren. Ik geef ze die vijf minuten voor mezelf, zodat ik nog even vijf minuten kan genieten van ze... Alles in me op kan zuigen als een spons...
Reacties
Een reactie posten