De dag na, ...
maandag was het dan zover, .. de 2e operatie om de lens in mijn rechteroog te herstellen. Waar de 2,5 week na 23 februari nog heel ver weg leken, was de dag nu ineens daar. Was ik er klaar voor? ...
Ja en nee, ... Ja, want ik wilde dit zo snel mogelijk achter de rug hebben. En nee, want ik zag er enorm tegenop. Wat als het weer niet goed zou gaan? Wat als mijn zicht niet goed herstelt? Wat als ik daarmee hetzelfde dode punt houd, als met de linker lens in 2010? Het vertrouwen en de hoop proberen te pakken op een goede afloop, was een behoorlijke opgave. Ook wist ik dat de ingreep heftiger zou zijn dan de voorlaatste keer. Met een langere herstelperiode... Ik had ook geen keus, dit moest gebeuren!
Judgement Day
Maandagmorgen mocht ik mij om 11:00 uur melden. Alles duurde veel langer dan de vorige keer. IK was uiteindelijk pas om 12:15 uur aan de beurt. De arts die ook de vorige ingreep had gedaan, verzekerde mij 'dat hij zijn uiterste best ging doen om het te laten slagen', ... Ik heb niets gezegd, alleen geknikt. Ook nu was Muis mee die ik stevig vasthield onder de voorverwarmde dekens. Geen overbodige luxe, want ik had het vreselijk koud. Zenuwen, ... De anesthesist vertelde stap voor stap wat hij deed, een diepere narcose, omdat de ingreep heftiger zou zijn. Ik voelde hem in mijn arm knijpen toen hij de eerste verdoving in het infuus spoot. Het brandde en mijn arm tintelde. Daarna het 2e buisje, hier voelde ik niet zoveel van, behalve dat ik draaierig werd. Er werd me vertelt dat ik aan leuke dingen moest denken en drie keer diep ademhalen. Ik ben geloof ik niet verder gekomen dan 2... Toen 'ging het licht uit'.
De eerste tijd die ik op de klok waarnam was 13:30, ruim een uur later. Al snel vernam ik de pijn en druk op mijn oog. Ik was niet misselijk, maar voelde me ook niet stabiel. Alle toeters en bellen werden losgehaald en ik ging terug naar de kamer om een broodje te eten en wat te drinken. Om 14:30 uur verlieten we de parkeerplaats van het ziekenhuis.
De narcose had een behoorlijke nasleep. Ik had dit keer wel pijnstillers meegekregen, o.a. de dyclofenac, waar ik er zes (!!!) per dag van mocht hebben. Een hele doos aspirine en tabletjes voor de oogdruk.. Eenmaal thuis ben ik vrijwel direct op bed gegaan omdat ik nog erg draaierig was. Waar ik er normaal moeite mee heb om in slaap te vallen, had ik dat nu totaal niet! Zodra ik mijn ogen sloot was ik ook vertrokken. Rond etenstijd kwam Tije boven: 'mam, mag ik bij je liggen?' Binnen vijf minuten vernam ik dat hij sliep... Later kwamen ook Jorijn en Fenn erbij liggen. De beste pijnstillers en troosters!
De dag na...
de operatie, het verband zou eraf gaan om 09:30 uur. Wat zou ik zien? Zijn de dubbelbeelden weg? Zit de lens op zijn plek? ...
We waren pas om 10:00 uur aan de beurt. Ondertussen had ik al zoveel appjes, Messenger berichtjes en SMSjes gehad. Ik heb daar enorm veel steun aan gehad. Waarvoor mijn dank! En toen was daar het moment dat het verband eraf ging. Na een keer knipperen en wegvegen van de antibiotica en zalf, zag ik erg weinig, .. wazig en troebel. Van de getoonde letters kon ik dan ook maar 40% zien... Dat was best een teleurstelling, ik had waarschijnlijk op al wat meer gehoopt. De vorige keer was dit 80%...
De arts bevestigde dat de lens goed op zijn plek zit. Kortom: ingreep geslaagd. En mijn zicht? Deze wordt nu nog erg gehinderd door trauma van de ingreep. Het hoornvlies is gezwollen, dit vertekend mijn beeld, maakt het troebel en wazig. Daarnaast is het oog geïrriteerd omdat er een grotere incisie is gemaakt voor de lens. De vorige kon zichzelf in het oog uitvouwen, deze lens is verhard en moet in zijn geheel geplaatst worden. De hechtingen zorgen ook voor de nodige irritatie en het trekt. In tijd en met rust en druppels zou dit zich moeten gaan herstellen. Over 'hoe snel' en in 'welke mate' is nu nog niet te zeggen. Voor nu is het nog een heel belabberd en vermoeiend zicht. Wazig en niet kunnen scherpstellen. Lezen gaat nog niet, veraf een beetje. Wil je weten hoe het met me gaat, dan is het beter om even te bellen. Berichtjes lezen en sturen is nog redelijk vermoeiend.
Ik hoop met heel mijn hart en ziel dat het iedere dag een beetje beter wordt. Dat geeft hoop en houvast voor de toekomst ... Straks weer te kunnen fotograferen, lezen, ..kortom om mijn dagelijkse bezigheden op te pakken. Dit prachtige boeket kreeg ik maandag van mijn collega's van Zwitserleven. Ik hoop ze snel weer te zien, na straks zes weken thuis, mis ik ze.
Ja en nee, ... Ja, want ik wilde dit zo snel mogelijk achter de rug hebben. En nee, want ik zag er enorm tegenop. Wat als het weer niet goed zou gaan? Wat als mijn zicht niet goed herstelt? Wat als ik daarmee hetzelfde dode punt houd, als met de linker lens in 2010? Het vertrouwen en de hoop proberen te pakken op een goede afloop, was een behoorlijke opgave. Ook wist ik dat de ingreep heftiger zou zijn dan de voorlaatste keer. Met een langere herstelperiode... Ik had ook geen keus, dit moest gebeuren!
Judgement Day
Maandagmorgen mocht ik mij om 11:00 uur melden. Alles duurde veel langer dan de vorige keer. IK was uiteindelijk pas om 12:15 uur aan de beurt. De arts die ook de vorige ingreep had gedaan, verzekerde mij 'dat hij zijn uiterste best ging doen om het te laten slagen', ... Ik heb niets gezegd, alleen geknikt. Ook nu was Muis mee die ik stevig vasthield onder de voorverwarmde dekens. Geen overbodige luxe, want ik had het vreselijk koud. Zenuwen, ... De anesthesist vertelde stap voor stap wat hij deed, een diepere narcose, omdat de ingreep heftiger zou zijn. Ik voelde hem in mijn arm knijpen toen hij de eerste verdoving in het infuus spoot. Het brandde en mijn arm tintelde. Daarna het 2e buisje, hier voelde ik niet zoveel van, behalve dat ik draaierig werd. Er werd me vertelt dat ik aan leuke dingen moest denken en drie keer diep ademhalen. Ik ben geloof ik niet verder gekomen dan 2... Toen 'ging het licht uit'.
De eerste tijd die ik op de klok waarnam was 13:30, ruim een uur later. Al snel vernam ik de pijn en druk op mijn oog. Ik was niet misselijk, maar voelde me ook niet stabiel. Alle toeters en bellen werden losgehaald en ik ging terug naar de kamer om een broodje te eten en wat te drinken. Om 14:30 uur verlieten we de parkeerplaats van het ziekenhuis.
De narcose had een behoorlijke nasleep. Ik had dit keer wel pijnstillers meegekregen, o.a. de dyclofenac, waar ik er zes (!!!) per dag van mocht hebben. Een hele doos aspirine en tabletjes voor de oogdruk.. Eenmaal thuis ben ik vrijwel direct op bed gegaan omdat ik nog erg draaierig was. Waar ik er normaal moeite mee heb om in slaap te vallen, had ik dat nu totaal niet! Zodra ik mijn ogen sloot was ik ook vertrokken. Rond etenstijd kwam Tije boven: 'mam, mag ik bij je liggen?' Binnen vijf minuten vernam ik dat hij sliep... Later kwamen ook Jorijn en Fenn erbij liggen. De beste pijnstillers en troosters!
de operatie, het verband zou eraf gaan om 09:30 uur. Wat zou ik zien? Zijn de dubbelbeelden weg? Zit de lens op zijn plek? ...
We waren pas om 10:00 uur aan de beurt. Ondertussen had ik al zoveel appjes, Messenger berichtjes en SMSjes gehad. Ik heb daar enorm veel steun aan gehad. Waarvoor mijn dank! En toen was daar het moment dat het verband eraf ging. Na een keer knipperen en wegvegen van de antibiotica en zalf, zag ik erg weinig, .. wazig en troebel. Van de getoonde letters kon ik dan ook maar 40% zien... Dat was best een teleurstelling, ik had waarschijnlijk op al wat meer gehoopt. De vorige keer was dit 80%...
De arts bevestigde dat de lens goed op zijn plek zit. Kortom: ingreep geslaagd. En mijn zicht? Deze wordt nu nog erg gehinderd door trauma van de ingreep. Het hoornvlies is gezwollen, dit vertekend mijn beeld, maakt het troebel en wazig. Daarnaast is het oog geïrriteerd omdat er een grotere incisie is gemaakt voor de lens. De vorige kon zichzelf in het oog uitvouwen, deze lens is verhard en moet in zijn geheel geplaatst worden. De hechtingen zorgen ook voor de nodige irritatie en het trekt. In tijd en met rust en druppels zou dit zich moeten gaan herstellen. Over 'hoe snel' en in 'welke mate' is nu nog niet te zeggen. Voor nu is het nog een heel belabberd en vermoeiend zicht. Wazig en niet kunnen scherpstellen. Lezen gaat nog niet, veraf een beetje. Wil je weten hoe het met me gaat, dan is het beter om even te bellen. Berichtjes lezen en sturen is nog redelijk vermoeiend.
Ik hoop met heel mijn hart en ziel dat het iedere dag een beetje beter wordt. Dat geeft hoop en houvast voor de toekomst ... Straks weer te kunnen fotograferen, lezen, ..kortom om mijn dagelijkse bezigheden op te pakken. Dit prachtige boeket kreeg ik maandag van mijn collega's van Zwitserleven. Ik hoop ze snel weer te zien, na straks zes weken thuis, mis ik ze.
Reacties
Een reactie posten