Doodgewoon, ...
Meteen dwalen mijn gedachten af naar die vreselijke reclame van Yarden met Adelheid Roosen. Ik denk wel dat de reclame zijn doel dient.
Zinvol
Op de dood, hoewel deze natuurlijk altijd al onlosmakelijk hoort bij 'omarm het leven', rust nog steeds een taboe. De dood is definitief en wanneer deze komt, laat zich alleen maar raden. Voor de één veel te vroeg, voor een ander kan het niet snel genoeg gaan. De moeder die haar kind verliest en dagelijks worstelt om de ene voet weer voor de andere te zetten, de zin van het leven kwijt is. Want waarom mag je 9 maanden blij verwachten om het daarna te moeten laten gaan? De vader die op de drempel de dood ziet staan, naast zijn kinderen, hem smekend om hen allen uit hun pijn en lijden te verlossen. De kanker heeft hem reeds verslagen,... De dood bespreekbaar maken, waarom moet dat dan? Praten over sterven is niet gemakkelijk, kan gewoon heel moeilijk zijn. Ook voor degene met wie je erover wilt praten, kan er moeite mee hebben. Toch is het zinvol!
Wat als ik dood ga? Wat zijn dan mijn wensen? Wat is belangrijk voor mij en hoe zorg ik ervoor dat die zo zullen zijn als ik er niet meer ben. Wat wil ik nalaten en aan wie? ...een levensboek, een doosje met herinneringen, foto's. Wil ik worden begraven, gecremeerd en waar dan? Als ik er straks niet meer ben, zijn dat niet de vragen waar ik mijn dierbaren mee wil achterlaten. Ik heb een 'Wensenboekje', een testimonium waarin mijn wensen en gedachten zijn beschreven. Elke vijf jaren lees ik dit door en pas ik het aan waar mijn ideeën zijn veranderd.
De dood, ..maakt soms meer stuk
De oevers van mijn familie (broer en ouders) en de mijne grenzen al vier en negen jaren niet meer aan elkaar. Dat is geen geheim en de mensen die mij goed kennen, weten dit ook. Hoe ik ook geprobeerd heb, soms een jaar later nog eens, we zijn er nooit in geslaagd elkaar individueel te 'verstaan'. Met het overlijden van mijn dierbare oma en vriendin in 2011, kwam er meer en meer 'ruis' in het contact. De bindende factor die altijd streefde naar harmonie was weggevallen. De band raakte compleet ontwricht.
Je hoort en ziet weinig tot niets meer van elkaar. Tenzij er wederzijdse bekenden zijn. Zo vernam ik afgelopen weekend dat mijn andere 'oma' is overleden,... Ze is dood. Al 1,5 jaar geleden, ... Ze was toen 94 jaar. Meer ontwrichte banden en afgekalfde oevers tussen vier broers en een moeder en haar zoon.. Ik denk dat ik haar voor het laatst zag toen ik 20 was. Twee emoties vochten om voorrang zaterdagavond aan de keukentafel (we hadden vrienden uit Groningen over): ongeloof en weemoed. Ongeloof over het gegeven dat ik dit nooit heb geweten of gehoord. En weemoed naar de tijd van 25 jaren geleden... "Dag oma, rust zacht"
En daarmee basta? Nee, was het maar zo makkelijk. Rouw en het verlies van een familieband gaan een leven lang mee. Ik mis ze niet meer in mijn dagelijkse bestaan. Het was wel fijn geweest als ik ons gezin twee keer per jaar richting het noorden zou kunnen rijden. Het is zoals het is, soms een pijnlijke plek. Onze oevers grenzen niet meer aan elkaar. En ik laat het. Voor nu.
En ondertussen wil ik blijven schrijven hoe het werkt. Soms. In families. Hoe het mis kan gaan. Soms. En over hoe het anders kan. Als iedereen dat wil. Dan kunnen er diverse eilandjes bestaan, elk met een eigen sterke basis. In tijd misschien verbonden met loopbruggetjes.
Zinvol
Op de dood, hoewel deze natuurlijk altijd al onlosmakelijk hoort bij 'omarm het leven', rust nog steeds een taboe. De dood is definitief en wanneer deze komt, laat zich alleen maar raden. Voor de één veel te vroeg, voor een ander kan het niet snel genoeg gaan. De moeder die haar kind verliest en dagelijks worstelt om de ene voet weer voor de andere te zetten, de zin van het leven kwijt is. Want waarom mag je 9 maanden blij verwachten om het daarna te moeten laten gaan? De vader die op de drempel de dood ziet staan, naast zijn kinderen, hem smekend om hen allen uit hun pijn en lijden te verlossen. De kanker heeft hem reeds verslagen,... De dood bespreekbaar maken, waarom moet dat dan? Praten over sterven is niet gemakkelijk, kan gewoon heel moeilijk zijn. Ook voor degene met wie je erover wilt praten, kan er moeite mee hebben. Toch is het zinvol!
Wat als ik dood ga? Wat zijn dan mijn wensen? Wat is belangrijk voor mij en hoe zorg ik ervoor dat die zo zullen zijn als ik er niet meer ben. Wat wil ik nalaten en aan wie? ...een levensboek, een doosje met herinneringen, foto's. Wil ik worden begraven, gecremeerd en waar dan? Als ik er straks niet meer ben, zijn dat niet de vragen waar ik mijn dierbaren mee wil achterlaten. Ik heb een 'Wensenboekje', een testimonium waarin mijn wensen en gedachten zijn beschreven. Elke vijf jaren lees ik dit door en pas ik het aan waar mijn ideeën zijn veranderd.
De dood, ..maakt soms meer stuk
De oevers van mijn familie (broer en ouders) en de mijne grenzen al vier en negen jaren niet meer aan elkaar. Dat is geen geheim en de mensen die mij goed kennen, weten dit ook. Hoe ik ook geprobeerd heb, soms een jaar later nog eens, we zijn er nooit in geslaagd elkaar individueel te 'verstaan'. Met het overlijden van mijn dierbare oma en vriendin in 2011, kwam er meer en meer 'ruis' in het contact. De bindende factor die altijd streefde naar harmonie was weggevallen. De band raakte compleet ontwricht.
Je hoort en ziet weinig tot niets meer van elkaar. Tenzij er wederzijdse bekenden zijn. Zo vernam ik afgelopen weekend dat mijn andere 'oma' is overleden,... Ze is dood. Al 1,5 jaar geleden, ... Ze was toen 94 jaar. Meer ontwrichte banden en afgekalfde oevers tussen vier broers en een moeder en haar zoon.. Ik denk dat ik haar voor het laatst zag toen ik 20 was. Twee emoties vochten om voorrang zaterdagavond aan de keukentafel (we hadden vrienden uit Groningen over): ongeloof en weemoed. Ongeloof over het gegeven dat ik dit nooit heb geweten of gehoord. En weemoed naar de tijd van 25 jaren geleden... "Dag oma, rust zacht"
En ondertussen wil ik blijven schrijven hoe het werkt. Soms. In families. Hoe het mis kan gaan. Soms. En over hoe het anders kan. Als iedereen dat wil. Dan kunnen er diverse eilandjes bestaan, elk met een eigen sterke basis. In tijd misschien verbonden met loopbruggetjes.
 |
| Omdat het er toe doet,... |
Reacties
Een reactie posten