DEADLINE

 

Je verwacht altijd dat er dagen blijven komen - elke dag een nieuwe. Tot er iets onverwachts gebeurt. Ons leven heeft een deadline,  onze tijd beperkt.

Hoewel we dit allemaal weten, zijn we ons er vaak niet écht van bewust. Negen jaren geleden stond ik op een splitsing: vertrouw ik op anderen of op mezelf. Ik koos ervoor om voor het eerst in mijn leven op mezelf te vertrouwen - zelfs als dat betekende lijnrecht tegenover mijn ouders te staan. Ik koos ervoor mijn wensen boven die van hen te zetten. Ik koos ervoor de verantwoordelijkheid te nemen over mijn leven, mijn eigen geluk en mijn eigen gezin. Op dat moment ben ik volwassen geworden. Voor het eerst in mijn leven vertrouwde ik op mijn innerlijke stem.

Een nieuw narratief

Op dat moment veranderde het verhaal van 'een vader/moeder en een dochter', in dat van drie ouders. Ik besloot: 'dat er geen contact meer zou zijn, omdat ik mijn leven niet wil leven in 'angst' (afkeuring, twijfel, onzekerheid) en ik niet wil dat deze 'angst' meekomt naar onze kinderen - zij zijn namelijk niet bang. We voeden ze op met het idee dat ze liefde, anderen en waarachtigheid - in welke vorm ook - kunnen respecteren en vieren. Is het de makkelijkste weg? Natuurlijk niet. Maar het is wel de waarachtigste weg. We zijn een mooi, warm en liefdevol gezin en thuis aan het opbouwen. Ik hoopte dat mijn ouders daar ooit van konden komen genieten. Als ze konden leren hoe van ons te houden en ons volledig te accepteren - zonder waarde- en/of vooroordelen over ons of een ander.

Ik werd een verantwoordelijke ouder, de dag dat ik stopte de verantwoordelijke dochter te zijn, toen ik (beter) begreep, dat wat ik opbouw, iets anders is dan wat zij hebben opgebouwd. Ons eiland wordt ingericht naar onze eigen wensen. Het is niet mijn taak jullie te overtuigen dat je mij, mijn keuzes en mijn kinderen accepteert en respecteert. Het is mijn taak om enkel die mensen toe te laten die ons en de kinderen respecteren en accepteren. Die onze ophaalbrug overkomen als gasten, welkom en respectvol. Het besluit dat ik negen jaren geleden nam: was geen tijd meer te verspelen met me bedenken of mijn leven, mijn keuzes, mijn relaties mooi en goed genoeg waren voor jullie. De vraag werd: zijn mijn leven, mijn keuzes, mijn relaties mooi en goed genoeg voor mij. In mijn pogingen mijn gevoelens in het verleden over te brengen, vond ik veel weerstand. Misschien snap ik een (klein) beetje waarom. Je wilt zo graag goede ouders zijn en hield strak vast aan die identiteit. Zo strak dat je je niet kon voorstellen dat je op wat voor manier dan ook een bijdrage leverde aan mijn pijn/verdriet. In jullie beleving speelt een goede ouder nooit een rol in het disfunctioneren van een gezin. Maar dat is natuurlijk onzin, want 'goede ouders', zijn ook maar gewoon mensen.

Ik nam me voor een Ouder van Schatzoekers zijn. Ze aanmoedigen hun leven te blijven graven en zoeken, om te ontdekken wat ze allemaal nog meer zijn en dat ze dat delen met anderen die het geluk hebben dat mijn kinderen ze vertrouwen. Het enige dat ik wil blijven verwachten is dat ze zichzelf worden. Hoe beter ik ze leer kennen, hoe mooier ik ze vind. Ik stopte ook met geloven en aanhoren 'wat ik jullie had aangedaan, dat ik jullie achter had gelaten'. Ik liet de verantwoordelijke dochter achter, niets meer en niets minder. Ik liet de verantwoordelijke dochter achter om de verantwoordelijke moeder te worden.


Wat me terugbrengt bij mijn inleiding, bij onze levens met een deadline. We hebben geen invloed op turbulentie, wel of we springen of leiding nemen. Ik neem leiding. Laten we aannemen dat de mensen die het goed bedoelen, goede luisteraars waren. Wanneer (later) een tijd van overlijden zich aandient...

Ik ben afgestapt van het idee dat mijn leven makkelijk moet zijn. We kunnen namelijk moeilijke dingen doen.  

Lfs


'klik op de video en speel af in theatermodus - druk dan nogmaals op PLAY'