DE VLOEK VAN HET OUDERSCHAP

 

We hebben het gedaan. Leven op de wereld gebracht! Onze liefde voor elkaar kwam samen en zijn er ineens drie kinderen. Kinderen die ons verwonderen, verbazen, trots maken, zachter, alsof er niets mooiers op de wereld is dan wij... 

Dan worden ze ouder, ... en tegelijk wordt mijn vertrouwen minder rotsvast. Hoe meer zij zich van ons af bewegen, des te groter wordt mijn angst. Angst dat er iets ernstigs gebeurt, met hen of met mij. Voordat zij geboren werden was mijn vertrouwen in het leven sterker. Tuurlijk gebeurden er toen ook vreselijke dingen. Toch voelde dat (nog) als de ver-van-mijn-bed-show. Sinds onze eerste zoon op mijn borst gelegd werd, ruim 12 jaren geleden, maakte ik kennis met 'kwetsbaarheid'. Ineens was er iemand die mij nodig heeft, een mensje waar ik vanaf de eerste dag van de positieve test al niet meer zonder kon en wilde. Er mocht ons nooit iets overkomen, want dan zou mijn wereld vergaan. Het werd onze taak om hen 'veilig' te houden. 

Tegelijk wist ik ook dat het leven, het leven is en dat ik ze niet overal voor kan behoeden. Ik weet ook dat als ze autonoom en zelfstandig willen zijn, dat ze de ruimte moeten hebben om te groeien. Vanaf het moment dat ik me dit realiseer, dat nam toe toen Jorijn zelf naar school fietste, zie ik de 'boze wereld' overal. Met de geboorte van de tweeling, versterkte mijn gevoel van kwetsbaarheid. Na het overlijden van mijn moeder in april 2022, is dat nog een stukje sterker geworden. Media helpen daar niet aan mee, die delen 24/7 de meest gruwelijke berichten. Ik scrol door, maar de koppen staan al op mijn netvlies en gaan soms met me aan de haal. De meest bizarre, noodlottige ongevallen. Ik kan er nerveus van worden en soms droom ik ervan. Dat gevoel blijft dan ook in de ochtend nog lang in mijn lijf hangen. Het is iets wat ik van mezelf niet goed ken. Voor de geboorte van onze kinderen zag ik dat potentieel gevaar niet, raakte ik niet van slag van een naar bericht in het nieuws. Er zijn momenten dat ik mezelf echt streng toe moet spreken, anders sluit ik de jongens de rest van hun leven op in hun slaapkamers, .... Hoe zit dat toch met die 'angst voor het leven'? Welke gedachten zijn rationeel? Is het allemaal zo onveilig? Soms raakt een angst mij diep, zo diep dat ik er emotioneel van word. Ben ik de enige? Zijn er meer ouders die dit zo voelen? Ik merk dat mijn man er heel anders in zit. Die ziet dat allemaal niet zo en noemt het een 'moeder-ding'. 



Als er met een kind iets ergs gebeurt, realiseer ik me ook ineens weer dat tijd maar betrekkelijk is. Dat nog even vijf minuten extra knuffelen als ze gaan slapen, prima is! Of nog een bladzijde voorlezen. In mei vorig jaar vlogen Mark en ik naar Londen, dan ben ik zo blij als het vliegtuig weer veilig aan de grond staat. Die angst mijn kinderen achterlatend, zonder moeder, ...

Het is dat luikje in je hart. Dat luikje dat angstvallig dicht moet blijven. Dat luikje dat mij overspoelt als ik het open zet, de angst dat mijn kinderen iets overkomt, dat een ander ze iets aandoet. Dat luikje dat rammelt, wanneer ouders het verlies van een kind meemaken, wat iedereen had kunnen overkomen, wat iedere ouder vreest. Water, verkeer, een kwaad persoon, ... Angstvallig houd ik het luikje dicht, want bij de gedachten alleen al kan ik me radeloos voelen. De angst alleen al is te veel. En ja misschien is dit een 'moeder-ding'. 

De vloek van het ouderschap, nooit meer onschendbaar maar uiterst kwetsbaar. Iedere dag duw ik het luikje dicht, soms wat harder dan op andere dagen. Elke dag laat ik mijn kinderen weten hoeveel ik van ze houd, houd ik ze stevig vast en maken we vele herinneringen.