FEM

     Gisteren hadden mijn lieve nicht Femke en ik weer afgesproken. Wat is het toch iedere keer fijn om haar weer te zien. 

Femke is een hele warme connectie ook met mijn oma en met haar oma, 'tante Willy', waar zij mijn oma 'tante Ina' noemt. Onze ervaringen en gevoelens bij de wereld om ons heen zijn hetzelfde, waardoor we maar een half woord nodig hebben. Zo was het met mijn oma ook. Als Fem komt, stapt ook mijn oma mee over de drempel. Het is ook altijd emotioneel als we elkaar dan weer zien. Dan zegt Femke: 'Ik reed hier al naar toe met tranen in mijn ogen, zo fijn je weer te zien'. Ik herken dat. 

We hebben veel gesproken over de kinderen (Marnix en de tweeling zijn even oud, Jorijn en Bram ook, alleen Rosalie is ouder, die is 18), over droomhuizen met een ziel-natuur-rust-ruimte, over onze gelijke hobbies (creativiteit: tekenen, vilten, haken en de fotografie). Ik vind het dan heel fijn dat ik haar zoveel mag vertellen over wat ik inmiddels weet door mijn fotografie-reis.

We waren om 17.30 nóg niet uitgepraat. Tussen de middag hebben we geluncht met linzensoep en Italiaanse bollen met komkommer en kruidenboter en verse sinaasappel/mango sap. En kijk die pioenrozen! 

Tot gauw lieve nicht!