#prayforparis

Wat een donkergrijs weekend. Wat een drama, wat een verdriet, zoveel levens verwoest, oneindig veel angst gezaaid… 

 

Ik zat nog even op de bank tv te kijken, toen het nieuws over Parijs ruw mijn gedachten verstoorde. Half in shock heb ik het nieuws gevolgd via Facebook, CNN, NOS. Verbijsterd en vol ongeloof volgde ik de ontwikkelingen over de gijzeling in Bataclan. 
Uiteindelijk ben ik om half 2 naar bed gegaan. Om half 7 was ik alweer wakker. Gelijk naar mijn telefoon grijpen om de laatste berichten te lezen, een collega te volgen in hartje Parijs... Hoe is het met ze? Zijn alle terroristen gepakt? Tot hoeveel is het dodental gestegen? Ondertussen wordt mijn 5-jarige zoon wakker en kruipt met zijn koude voetjes naast mij in bed. Dat vraagt om aandacht voor het hier en nu....

  

Hij vertelt me enthousiast dat hij vanavond zijn schoentje mag zetten van Sinterklaas. Of Sinterklaas wel weet dat we vanmiddag naar opa en oma gaan... Natuurlijk, weet hij dat! En ik geef hem een dikke knuffel, hij kruipt dicht tegen me aan met zijn warme lijfje. We hebben veel, extra veel liefde nodig.
We gaan naar beneden, ook zijn broertjes zijn wakker en hij gaat straks zwemmen. Omdat hij zo graag knutselt, maken we een tekening voor Sinterklaas waarop we schrijven dat we bij opa en oma zijn. Hij is opgelucht (ik ook, te zien dat dit de enige zorgen zijn in de wereld van mijn 5-jarige zoon) Ik onderdruk de behoefte om de televisie aan te zetten om de laatste berichten, nieuwe beelden te zien. Een soort besef? ...Ik doe het niet, de radio gaat aan. Ik laat de wereld nog niet binnen. De jongens hoeven er niet mee geconfronteerd te worden. Parijs is al dichtbij genoeg.
 
Ik geef de jongens een hele dikke knuffel die aan tafel hun broodje eten, ze lachen samen. Ik denk eraan dat we samen ooit nog graag eens naar Parijs waren gegaan. Prachtige stad maar veilig met kinderen? Misschien zul je vinden dat ik overdrijf. Het is een gevoel.
Ik swipe het nieuws weg en pak een kop koffie. Zo lang ik kan, zal ik mijn kinderen beschermen tegen de Grote Boze Wereld. Maar hoe? Hoe kun je je verdedigen tegen zo’n golf van terreur? 

We gaan ontbijten (Croissantjes, dat dan wel), Jorijn gaat zwemmen. En we vieren dat we leven. En heel veel knuffelen. ️

Papa is voor zijn werk in Barcelona sinds maandag, ... ongemerkt verneem ik dat het gevoel onder mijn huid is gekropen en dat ik het koud heb... Ik hoop dat de week snel voorbij is!

Het verslag van kennis en oud-collega Karsten de Vreugd
Karsten over Parijs