IK WIL NIET VERGETEN

 

Moeders werken, runnen hun gezin, houden het huishouden draaiende, plannen afspraken in voor kapper, tandarts school e.a , organiseren feestjes organiseren, maken schoon, koken, houden agenda's bij, denken aan de behoeften van iedereen ...

Mijn hoofd zit vaak zó vol met alles wat ik bij houd en doe. Maar ik wil het niet vergeten, ...

Voor mijn oudste, met een spreekbeurt, een nieuwskring, een Engels en een taaltoets, zeiltrainingen, een lampion maken, omdat ze dit op school niet (meer) doen. Mijn middelste, die ik al weken in wil schrijven voor de voetbalschool, waar hij zo graag heen wil, die nieuwe kleren nodig heeft en een speeldate heeft. Voor mijn jongste die een ik-doos heeft, een speelafspraak en nieuwe schoenen moet. Twee kinderen die elke maandag- en woensdagavond trainen, waarvoor ik zes keer heen en weer rijd. Een afspraak bij de tandarts, de evaluaties van school in de dyslexiebegeleiding van mijn oudste. Kopieën aan leveren voor een onderzoek van mijn jongste. Drie portfoliogesprekken proberen te plannen in dezelfde middag om efficiënt te zijn.

Een partner die veel van huis is: in het buitenland, diners, persco's, conferenties, ...

En dan nog mijn baas én mijn eigen bedrijf, de mails, de reportage afspraken, een training, een cusus, een nieuwe jas voor mezelf, mijn schoen waarvan de zool los is, 15 minuten yoga? Maar ik wil het niet vergeten, ...

Soms voel ik mij als een computer die vastloopt. Dat gebeurt als ik teveel op mijn to-do lijst heb staan in mijn hoofd. Natuurlijk ben ik niet de enige, maar het voelt zo eenzaam soms. Alle moeders worstelen hiermee, alle ballen in de lucht. We doen niet enkel ons huishouden, we dragen ons gezin, een baan en meer. Steeds vaker hoor ik om mij heen over de 'moderne moeder burn-out'. Maar ik wil het niet vergeten, ...

Verlof? Liever niet - ik ben blij met mijn baan, maar soms is het allemaal even heel veel,

Dagje alleen weg? Liever niet - ik geniet van een momentje thuis, met thee een boek, zonder lawaai

Soms is moederschap even heel erg lastig en pittig. Geen van de momenten met mijn kinderen wil ik vergeten: ik help ze met liefde met huiswerk, ik lees ze elke avond voor, want daar genieten we samen van, schmink ik graag mijn jongste als ie weer zijn 10e verkleedbui heeft die week. Ik blijf op de zeilclub, omdat ik weet dat mijn oudste het fijn vindt dat ik in de buurt ben, als hij zeilt met een spannende windkracht 4. Ruim achter hun kont nog zoveel op, want soms vergeet ik het... Dat er een dag komt waarop ik niet meer struikel over het speelgoed. Er geen koekkruimels meer tussen de naden van de bank zitten en de wasmand niet meer uitpuilt met snotterige truien en modderige broeken. Een dag waarop de speelgoedkast leeg is en jullie kamer alleen nog de herinnering ademt van de plek waar jullie ooit sliepen. Soms vergeet ik het. Dat er zoveel laatste keren zijn geweest en zullen komen. De laatste luier. De laatste keer in slaap zingen. De laatste kus op een kapot gevallen knie. En ik wil het niet vergeten. Om te genieten van de chaos. Te dansen op het ritme van de drukte van de dag. Om te genieten van al die laatste keren, zonder te weten wanneer die zijn geweest. En ik wil het niet vergeten. Hoe jullie rondrenden in huis. Hoe jullie speelgoed rondstrooiden en hoe jullie op een dag uitvliegen. En dan zal ik hier blijven, met mijn hart vol liefde en herinneringen aan vandaag. Want weet je?

Ik wil het niet vergeten.