Londen

 Het lijkt al een eeuwigheid geleden, ... de tijd vliegt door onze vingers. Daarom is het zo fijn, dat we achteraf altijd de foto's nog hebben. 

Voor ons tienjarig huwelijk, nam Mark mij mee naar Londen. Een verrassing, ... wat er tegelijk ook bijna voor zorgde, dat we niet gingen. We gingen van vrijdag 27 t/m zondag 29 mei. Bij het boarden ging het op zich best vlot, (nog) geen lange rijen. Bij de douane kwam eerst mijn ID vast te zitten. Ik bleek in de verkeerde rij te zijn gestuurd. Bij het vooraan komen van de langer wordende rij voor de ID's, werd mij gevraagd waar ik heen zou vliegen. Mark stond inmiddels aan de andere kant in Niemandsland. Trost vertel ik dat we voor ons 10-jarig huwelijk naar Londen gaan. Ik overhandig mijn boardingpass en ID. De jongen kijkt mij enigszins moeilijk aan en zegt: 'Sorry, maar u gaat niet naar Londen', ... 

Waar we nooit bij hebben stil gestaan, was het vertrek van Engeland uit de EU... Met een ID ging ik er inderdaad niet komen. Toen ontstond er lichte paniek, want wat nu? Een vriendelijke jonge marechaussee, bood aan mee te lopen naar de balie beneden voor de afgifte van een tijdelijke reisdocument. Daarvoor moesten we al die rijen weer langs, mét koffer. Mark zou wachten, .... Ik rennen op mijn hakken. Bij de balie was verder niemand, dat was een geluk, want dan zou het snel klaar zijn. 

Of ik een pasfoto bij me had, ... euh nee. Achter mij zie ik ene fotohokje, ... "Deze doet het niet mevrouw en die in de aankomsthal gaat pas om 09.00 open, ...." Tja, dat zou alsnog te laat zijn. We zouden vliegen om 09.00 uur.... Het huilen stond me nader dan het lachen. Ik bel Mark, met de vraag of hij (deze ene keer) toevallig zijn portemonnee mee heeft en of hij daar (ook heel toevallig) een foto van mij in heeft zitten. Zelf had ik de hoop al opgegeven, .... En als een wonder hoor ik aan de andere kant: 'Ja die heb ik', ... Mark moest vervolgens met twee koffers ook alle rijen terug rennen om mij die foto te brengen. Ondertussen vulde ik allerlei papieren in, ... wat een bureaucratisch geneuzel. Toen het eindelijk geregeld was, renden we opnieuw naar alle loketjes voor incheck, controle, weer schoenen uit, alles op de banden, .... De tijd tikte door en de rijen waren nu een heel stuk langer. 

Mark bedacht zich niet en sprak personeel aan, dat hij per abuis in de verkeerde rij was gaan staan. Hij heeft i.v.m. zijn werk een snel boarden pass. Die was alleen niet óók voor mij. Gelukkig keek de man er verder niet naar en liet ons erdoor. Met nog 10 minuten op de klok, het zweet in mijn bilnaad, een rood hoofd en buiten adem, stonden we in Niemandsland. Pas in het vliegtuig kon ik weer ademhalen. 

Londen was geweldig, we hebben drie heerlijke dagen gehad samen. Het filmpje geeft een impressie.