HET GELUK IN SCHERVEN TE LIGGEN

 

Emotionele breuken; waardevolle momenten om te groeien en verder te ontwikkelen. Het gezegde 'scherven brengen geluk', is dan ook vast niet zomaar ontstaan. 

"Om ergens (anders) te komen, moet je eerst besluiten niet te blijven waar je was". Op het vlak van zowel werk, als privé is dat de afgelopen twee jaren waar. Het begon voor mij met 'De Fontein' - het boek over mijn en jouw familiesysteem. Het ging over 'ja'-zeggen en aankijken wat van mij is. Dat deze reis geen "week vakantie" is, werd al snel duidelijk. Dit is een eindeloze reis, tot mijn reis over is. Mijn missie is de 'stenen op mijn levenspad opruimen, zodat mijn kinderen en niet over struikelen'. Dat is niet gemakkelijk en ik betrap mezelf er nog wel eens op, dat ik soms even minder goed op 'mijn plek' sta. Dan duikt oud zeer op, een gevoel van boosheid of een verwijt. Ik herken ze en af en toe besluit ik, dat het er even mag zijn. Dat het primaire emoties zijn die zijn afgedekt om mezelf te beschermen. Pijn die zo diep zit dat het moeilijk is om te voelen en praten vanuit dankbaarheid:

'Mijn ouders zijn mijn ouders, ik neem ze aan. Dankbaar voor het leven

dat ze mij hebben gegeven (wat ik oprecht ben). 

Als ze anders of meer hadden kunnen geven, hadden ze dat gedaan'... 

Op tijden overvalt het mij dat mijn moeder er tussenuit is geknepen, zonder ooit moeite te hebben gedaan mij te vertellen dat ze 'echt blij met mij was, van me hield'. Ik moet het maar aannemen van wat een ander zegt, maar het gevoelselement ontbreekt, ... te trots, te pijnlijk, ...? Het zijn aannames, want zij zal het nooit (meer) zeggen. 

Ik probeer op verschillende manier meer inzage en grip te krijgen op mijn familiesysteem. Door te schrijven, met kunst (oliepastels, een levenslijn met qoutes, foto's) als ook met een keramieken hart. Dat hart moet ik breken en in de scherven aan de binnenkant, schrijf ik dan de pijnlijke momenten. Om het hart daarna te lijmen met goudlijm, ... 'scherven brengen geluk'. Het is Kintsugi: een Japanse kunstvorm, waarbij gebroken aardewerk, in liefde wordt gerepareerd met goud. De gedachte is dat je de emotionelen breuken accentueert en niet wegstopt. Laten gaan wie ik denk te moeten zijn, omarmen wat is en wie ik ben. Het gaat over kwetsbaarheid en een verlangen tot verbinding en meer compassie. Nu ligt het hart nog bij de foto van mijn moeder, om me ermee te verbinden. Zodra ik er klaar voor ben, zal ik hem breken. Ik neem je mee in dat proces en zal deze met foto's ondersteunen.

Een levensreis van oud naar nieuw. In deze stap krijgt een 'bergje oud goud en zilver' een nieuwe bestemming. Hiervoor ga ik o.a. 18 april samen met Annemiek de sieraden van mijn moeder en oma nieuw leven inblazen. En dat vind ik heel spannend.

een deel van de zilveren sieraden van mijn moeder

Annemieke is goudsmid en zij maakt de mooiste persoonlijke sieraden met een verhaal. Mijn levenslijn wordt zichtbaar. Ook mijn kinderen krijgen hierin hun plek.  Binnenkort meer over deze reis. Lfs, Ro