B E D R O G E N
Zal het gevoel ooit stoppen dat mij iets van essentieel belang is onthouden?
 |
| 💓 |
Een tijdje uit de roulatie zijn, maakt de weg vrij voor andere dingen. Mijn tijd met de kinderen is een heel waardevol aspect de afgelopen vier maanden. Het is een pittige periode geweest, met name na de derde ingreep aan mijn rechteroog. De grip op mezelf was ik even kwijt. De narcoses hebben mijn lichaam vreselijk aan banden gelegd. Moe, zonder energie, onzeker over het functioneren van mijn lijf...
Door de jongens word je toch 'gedwongen' (in positieve zin) om door te gaan. Je kunt niet bij de pakken neer zitten. Ik wilde goed voor mezelf zorgen, zodat ik een voorbeeld blijf voor hen. Gezond eten is daar één van! Hier kom ik later nog even op terug. Ook de dagelijkse routine aanhouden bracht rust in ons gezin: elke morgen met ze opstaan, zorgen dat ze klaar zijn voor school, ze brengen en weer ophalen. Sommige dingen met de nodige aanpassingen, zoals lezen met Jorijn. Dat deden we gewoon met een VERGROOTglas en daar hebben we zelfs om gelachen! Zwemmen, het korfbaltoernooi en nu de Avondvierdaagse. Voor de kinderen gaat het allemaal door, het is belangrijk voor ze om ons erbij te hebben. En laat ik heel eerlijk zijn, ook voor mij. Ik geniet onwijs van al die extra uren met ze! Vanavond lopen Jorijn en ik de derde avond alweer van de Avondvierdaagse. De eerste zijn we tot op onze onderbroek nat geregend, ... we hebben het volbracht! Want tja, natter dan dat konden we al niet meer worden. Thuis gelijk lekker onder de warme douche. Ik verneem aan ze hoe waardevol het voor hen is, dat mama tijdens het korfbaltoernooi aan de zijlijn staat te juichen en aan te moedigen. Dat ook papa een avond meeloopt voor de 5 kilometer. Bij Tije is het vooral dat mama thuis is, als hij uit school komt. Kusjes en knuffels zijn er in overvloed! Tijd voor een spelletje, een kleurplaat of een boek lezen op de bank. En bij slecht weer met een deken en wat lekkers op de bank om samen een filmpje te kijken.
Ze worden zo snel groot, ... Al die momenten komen nooit terug. Dus doen we ze! Besteden aandacht aan elkaar, wordt er soms gemopperd, genieten we nog meer en praten we over dingen en hebben ze een stem in de zaken die hen aangaan. Ze zijn niet 'alleen' onze kinderen. Wat ik hiermee bedoel en hoe dat in ons gezin werkt, zal ik later eens over schrijven. Zeer binnenkort wordt er een nieuwe traditie opgenomen! Het is super leuk en nu Jorijn er zelf over begon, een goed moment om op zijn vraag aan te sluiten. Nieuwsgierig? Kom binnenkort dan nog eens lezen!
On-geliefd
Oké, voor zover de (lange) introductie. Waar ik met mijn inleiding naar toe wil is benadrukken dat de relatie tussen ouder en kind van essentieel belang is voor hun verdere ontwikkeling, hoe ze over zichzelf denken, hoe ze in het leven zullen staan. De ouders die ze nodig hebben en die ze simpelweg verdienen!
Na jaren heen en weer heb ik vier jaren geleden de band met mijn moeder verbroken. Mijn beslissing, werd genomen kort na de geboorte van onze tweeling waarmee ik opnieuw zelf moeder werd. Ik was eindelijk in staat om voor mijn kinderen te doen wat ik niet voor mezelf heb kunnen doen. Mij losmaken van mijn moeders negatieve inslag op alles. Kort daarna begon ook een periode van 'rouw', om een moeder waarvan ik vond dat ik die verdiende, maar die niets te maken had met de moeder die mij 34 jaar eerder op de wereld zette. Als kind vond ik een moeder in mijn oma en nog steeds vind ik 'stukjes van de moeder die ik verdien' in anderen sinds mijn oma in 2011 overleed. In de moeders van vriendinnen, mijn schoonmoeder, of een oudere collega.
Taboe
Ik weet dat er onder mijn lezers een enkeling zal zijn die zal zeggen; 'de band met je moeder verbreken? Dat doe je niet!' Inmiddels ben ik verstandig genoeg om te beseffen dat jullie mijn weg niet lopen. Jullie mening/visie is veelal gebaseerd op romans en Hollywoodfilms waarin moeders altijd van hun kinderen houden of uiteindelijk een 'A-hah' moment beleven en alles toch nog goed komt. In het echte leven zou ik willen vragen: 'Waarom verdiende ik je liefde niet?' 'Waarom voelde jij nooit de behoefte een excuus te maken?' Maar zij zou nog altijd weigeren te antwoorden, zoals ze altijd heeft gedaan. En op een dag zal die zich uitstrekken in de eeuwigheid, ...
Door de jongens word je toch 'gedwongen' (in positieve zin) om door te gaan. Je kunt niet bij de pakken neer zitten. Ik wilde goed voor mezelf zorgen, zodat ik een voorbeeld blijf voor hen. Gezond eten is daar één van! Hier kom ik later nog even op terug. Ook de dagelijkse routine aanhouden bracht rust in ons gezin: elke morgen met ze opstaan, zorgen dat ze klaar zijn voor school, ze brengen en weer ophalen. Sommige dingen met de nodige aanpassingen, zoals lezen met Jorijn. Dat deden we gewoon met een VERGROOTglas en daar hebben we zelfs om gelachen! Zwemmen, het korfbaltoernooi en nu de Avondvierdaagse. Voor de kinderen gaat het allemaal door, het is belangrijk voor ze om ons erbij te hebben. En laat ik heel eerlijk zijn, ook voor mij. Ik geniet onwijs van al die extra uren met ze! Vanavond lopen Jorijn en ik de derde avond alweer van de Avondvierdaagse. De eerste zijn we tot op onze onderbroek nat geregend, ... we hebben het volbracht! Want tja, natter dan dat konden we al niet meer worden. Thuis gelijk lekker onder de warme douche. Ik verneem aan ze hoe waardevol het voor hen is, dat mama tijdens het korfbaltoernooi aan de zijlijn staat te juichen en aan te moedigen. Dat ook papa een avond meeloopt voor de 5 kilometer. Bij Tije is het vooral dat mama thuis is, als hij uit school komt. Kusjes en knuffels zijn er in overvloed! Tijd voor een spelletje, een kleurplaat of een boek lezen op de bank. En bij slecht weer met een deken en wat lekkers op de bank om samen een filmpje te kijken.
Ze worden zo snel groot, ... Al die momenten komen nooit terug. Dus doen we ze! Besteden aandacht aan elkaar, wordt er soms gemopperd, genieten we nog meer en praten we over dingen en hebben ze een stem in de zaken die hen aangaan. Ze zijn niet 'alleen' onze kinderen. Wat ik hiermee bedoel en hoe dat in ons gezin werkt, zal ik later eens over schrijven. Zeer binnenkort wordt er een nieuwe traditie opgenomen! Het is super leuk en nu Jorijn er zelf over begon, een goed moment om op zijn vraag aan te sluiten. Nieuwsgierig? Kom binnenkort dan nog eens lezen!
On-geliefd
Oké, voor zover de (lange) introductie. Waar ik met mijn inleiding naar toe wil is benadrukken dat de relatie tussen ouder en kind van essentieel belang is voor hun verdere ontwikkeling, hoe ze over zichzelf denken, hoe ze in het leven zullen staan. De ouders die ze nodig hebben en die ze simpelweg verdienen!
Na jaren heen en weer heb ik vier jaren geleden de band met mijn moeder verbroken. Mijn beslissing, werd genomen kort na de geboorte van onze tweeling waarmee ik opnieuw zelf moeder werd. Ik was eindelijk in staat om voor mijn kinderen te doen wat ik niet voor mezelf heb kunnen doen. Mij losmaken van mijn moeders negatieve inslag op alles. Kort daarna begon ook een periode van 'rouw', om een moeder waarvan ik vond dat ik die verdiende, maar die niets te maken had met de moeder die mij 34 jaar eerder op de wereld zette. Als kind vond ik een moeder in mijn oma en nog steeds vind ik 'stukjes van de moeder die ik verdien' in anderen sinds mijn oma in 2011 overleed. In de moeders van vriendinnen, mijn schoonmoeder, of een oudere collega.
Taboe
Ik weet dat er onder mijn lezers een enkeling zal zijn die zal zeggen; 'de band met je moeder verbreken? Dat doe je niet!' Inmiddels ben ik verstandig genoeg om te beseffen dat jullie mijn weg niet lopen. Jullie mening/visie is veelal gebaseerd op romans en Hollywoodfilms waarin moeders altijd van hun kinderen houden of uiteindelijk een 'A-hah' moment beleven en alles toch nog goed komt. In het echte leven zou ik willen vragen: 'Waarom verdiende ik je liefde niet?' 'Waarom voelde jij nooit de behoefte een excuus te maken?' Maar zij zou nog altijd weigeren te antwoorden, zoals ze altijd heeft gedaan. En op een dag zal die zich uitstrekken in de eeuwigheid, ...
Toen ik zag dat ze nooit de moeder zou zijn/worden die ik nodig had, stond ik op voor mezelf en ik begon grenzen te stellen. Haar boosheid bij het stellen van mijn grenzen werd groter, de beledigingen erger. Ik vertelde haar dat ik haar gedrag niet langer zou tolereren en stopte uiteindelijk alle contact. Vanaf het moment dat ik dat heb erkend, doet het zeer, omdat ik ook afscheid nam van 'hoop'. Wij zijn nu op de leeftijd dat vrienden hun ouders beginnen te verliezen. Mijn 'rouw'proces begon vier jaren geleden en is nog niet voorbij. Een intern conflict over het verdriet dat ze mij heeft gedaan en het als kind altijd hebben van behoefte aan moederliefde en ondersteuning. Het is een bescherming van mezelf tegen de hoop. Tegen het beter weten in, dingen doen om haar liefde te verdienen. Liefde die ze me vaak ontzegde door weken, soms maanden, niets van zich te laten horen. Of dingen niet meer voor mij te willen doen, als ik een andere mening had.
Mijn vader heeft heel erg moeite met zich verplaatsten in mij, zijn dochter. Heeft het gevoel dat hij 100% achter mijn moeder moet staan. Dat hij tegenover mij een gesloten front moet vormen met mijn moeder. Volgens een opvatting dat 'ouders elkaar altijd moeten steunen om ons te laten geloven dat ze samen de situatie op de zelfde manier beoordelen... Afgezien dat het voelt als samenspannen, maakt het mijn vader onecht.
Als hij in de fotoboeken kijkt, zegt hij: 'zie ik een moeder die uitkeek naar jouw geboorte, die heel veel van je houdt', .. Ik zie de foto's en ik voel boosheid. Toen ik opgroeide, een eigen ik ging ontwikkelen met een mening, zelfbeschikking zich aandrong werd het in de kiem gesmoord. Haar wrok en boosheid namen geleidelijk de plaats in van genegenheid en liefde...
Mijn vader heeft heel erg moeite met zich verplaatsten in mij, zijn dochter. Heeft het gevoel dat hij 100% achter mijn moeder moet staan. Dat hij tegenover mij een gesloten front moet vormen met mijn moeder. Volgens een opvatting dat 'ouders elkaar altijd moeten steunen om ons te laten geloven dat ze samen de situatie op de zelfde manier beoordelen... Afgezien dat het voelt als samenspannen, maakt het mijn vader onecht.
Als hij in de fotoboeken kijkt, zegt hij: 'zie ik een moeder die uitkeek naar jouw geboorte, die heel veel van je houdt', .. Ik zie de foto's en ik voel boosheid. Toen ik opgroeide, een eigen ik ging ontwikkelen met een mening, zelfbeschikking zich aandrong werd het in de kiem gesmoord. Haar wrok en boosheid namen geleidelijk de plaats in van genegenheid en liefde...
✨
"En wat als ze dood gaat? Voel ik dan meer pijn, dan nu? Wat als ze veranderd is en ik ben er niet? Dan is het mijn schuld, heb ik het haar aangedaan...zoals ze me altijd duidelijk liet weten"
✨
"Het kan toch niet zo erg zijn? Kijk hoe zo'n leuke meid je bent geworden', .... Een reactie die ik al vaker heb gehoord, wanneer het gesprek komt op 'thuis'. Het heeft even geduurd voor ik mijn energie wegtrok uit het verlies en weer ging investeren in het positieve. Ik heb er goede hulp bij gehad! In die periode ben ik door alle emoties gegaan die ook 'rouw' kenmerken.
O N T K E N N I N G: ik kon het niet geloven. Hoe kon ze mij haar liefde ontzeggen?
W O E D E: ik was (en ben nog steeds vaak) boos over haar houding. En hoe het had kunnen zijn. Maar vooral boos op haar voor haar keuze, dat ze liever gelijk had, dan het hebben van een relatie met haar dochter en kleinkinderen. Ze koos ervoor alles op te geven voor haar trotse-ZELF. En dat maakt me vreselijk kwaad!
✨
"Het kan toch niet zo erg zijn? Kijk hoe zo'n leuke meid je bent geworden', .... Een reactie die ik al vaker heb gehoord, wanneer het gesprek komt op 'thuis'. Het heeft even geduurd voor ik mijn energie wegtrok uit het verlies en weer ging investeren in het positieve. Ik heb er goede hulp bij gehad! In die periode ben ik door alle emoties gegaan die ook 'rouw' kenmerken.
O N T K E N N I N G: ik kon het niet geloven. Hoe kon ze mij haar liefde ontzeggen?
W O E D E: ik was (en ben nog steeds vaak) boos over haar houding. En hoe het had kunnen zijn. Maar vooral boos op haar voor haar keuze, dat ze liever gelijk had, dan het hebben van een relatie met haar dochter en kleinkinderen. Ze koos ervoor alles op te geven voor haar trotse-ZELF. En dat maakt me vreselijk kwaad!
O N D E R H A N D E L E N: ik heb lang gedacht dat wanneer ik aan bepaalde voorwaarden zou voldoen, ze haar liefde zou aanwenden. Dat alles anders zou worden, ... Haar aanwezigheid bij de geboorte van mijn eerste zoon, .. Mijn getuige zijn op ons huwelijk. Het is frustrerend om tevergeefs te beseffen dat de voorwaarde niet de oplossing bracht: moederliefde
T E L E U R S T E L L I N G: zolang mijn moeder nog leeft zal er altijd een stukje hoop blijven. 'Misschien komt ze erop terug, wellicht nog op haar sterfbed, ..." Een laatste moment van duidelijkheid, bekentenis. Maar ik houd mijn adem er niet om in. Bij tijden blijft het moeilijk de relatie te zien tussen mijn vriendinnen en hun moeders, ... Dat verdiende ik ook, verdomme!
A C C E P T A T I E: Ik weet niet of ik daar ooit toe kom, tot ze er misschien niet meer is. Een van de manieren om ermee om te gaan is de beste moeder te zijn die ik voor mijn eigen kinderen kan zijn. In dat laatste zit een stukje heling van het innerlijke kind in mijzelf, dat gelijktijdig meegeniet van alle gegeven liefde, steun, en onvoorwaardelijk vertrouwen.
Hier thuis zijn onze kinderen onze gelijken. Hun mening telt, ze worden geaccepteerd om wie ze zijn, hebben recht op zelfbeschikking en praten mee met belangrijke beslissingen die het gezin aangaan. En papa en mama? Wij zijn inconsequent, want onze gevoelens variëren van dag tot dag, van kind tot kind, en van situatie tot situatie. Wij zijn namelijk ook maar mensen en dus verschillend van aard. Dus ja, papa en mama verschillen over bepaalde dingen van mening en door er over te praten komen we tot een oplossing die voor beide prettig is! WIN_WIN. Zo zien we de kinderen ook hun conflicten oplossen, want die zijn hier een cadeautje! We gaan ze niet uit de weg!
T E L E U R S T E L L I N G: zolang mijn moeder nog leeft zal er altijd een stukje hoop blijven. 'Misschien komt ze erop terug, wellicht nog op haar sterfbed, ..." Een laatste moment van duidelijkheid, bekentenis. Maar ik houd mijn adem er niet om in. Bij tijden blijft het moeilijk de relatie te zien tussen mijn vriendinnen en hun moeders, ... Dat verdiende ik ook, verdomme!
A C C E P T A T I E: Ik weet niet of ik daar ooit toe kom, tot ze er misschien niet meer is. Een van de manieren om ermee om te gaan is de beste moeder te zijn die ik voor mijn eigen kinderen kan zijn. In dat laatste zit een stukje heling van het innerlijke kind in mijzelf, dat gelijktijdig meegeniet van alle gegeven liefde, steun, en onvoorwaardelijk vertrouwen.
Hier thuis zijn onze kinderen onze gelijken. Hun mening telt, ze worden geaccepteerd om wie ze zijn, hebben recht op zelfbeschikking en praten mee met belangrijke beslissingen die het gezin aangaan. En papa en mama? Wij zijn inconsequent, want onze gevoelens variëren van dag tot dag, van kind tot kind, en van situatie tot situatie. Wij zijn namelijk ook maar mensen en dus verschillend van aard. Dus ja, papa en mama verschillen over bepaalde dingen van mening en door er over te praten komen we tot een oplossing die voor beide prettig is! WIN_WIN. Zo zien we de kinderen ook hun conflicten oplossen, want die zijn hier een cadeautje! We gaan ze niet uit de weg!
River flows in you - Lindsey Stirling
De volgende blog:
- Wat brengt Jasper mij?
- #Kinderdag
Wie de samenhang der dingen doorziet, heeft kennis, wie kennis heeft komt tot wijsheid, wie wijs is kan zijn hart recht maken, wie zijn hart rechtgemaakt heeft komt tot zelfvolmaking, wie zijn karakter volmaakt heeft kan zijn gezin regelen, wie zijn gezin kan regelen, kan de Staat regeren.( Confusius )
Reacties
Een reactie posten