HIER & NU

 

Iets wat ons als kinderen is meegegeven is dat 'achterom kijken nooit een doel heeft gediend'. Mijn ouders wilden altijd enkel vooruit. 

Dat heb ik nooit gekund. Er was altijd een grote behoefte om terug te kijken op wat nog open lag. Om de simpele reden dat het bij je blijft, je leven beheerst of je toekomst beïnvloedt. Ik weet ook wat er gebeurt als het een blinde vlek wordt. Dit gebeurde na mijn relatie met F. Ik wilde zo wanhopig graag een normale relatie, dat ik er gewoon aan voorbij ging. 'Waarom daar nog bij stil blijven staan'? Het deed er niet meer toe, het was voorbij en lag nu achter mij. Ik wilde genieten van het hier en nu. Daarbij is wat ze zeggen 'over de doden niets dan goeds' ook waar. Hij kon zichzelf immers niet verdedigen, waarom zou ik 'kwaad spreken over hem'. Later was dit alsnog nodig, ... hard ook! De gebeurtenissen uit het (recente) verleden kregen meer macht, dan ze misschien hadden gehad. 

De behoefte zaken te bespreken diende zich ook (opnieuw) aan in de relatie tot mijn ouders. Dat was geen 'gelopen race'. Jaren lang, tot het uit verbinding gaan, hoorde ik 'dat het er niet meer toe deed, ze wilden vooruit'. Ik kon bepaalde dingen niet zomaar loslaten, die hadden mij diep gekwetst. Mijn moeder vond daar ook een weg omheen, want 'die zaken waren niet gebeurd of gezegd '. Praten ging niet (meer), dan maar schrijven. Soms bleef het dan gewoon drie maanden stil. Mark en ik noemden het 'de Koude Oorlog'. 

Mensen die 'dominant zijn, vernederend of beledigend', ging ik voorheen uit de weg. Ik snap inmiddels wel waarom ik dat deed. Nu ben ik zo ver dat ik er niet meer van wegloop, maar mijn grenzen aangeef. Ik vind het nog steeds niet leuk, herkennen bij mezelf wat er gebeurt, maakt het wel makkelijker. F. gaf mij heel lang het gevoel dat ik nooit beter zou krijgen, wie zou mij nou willen? Doordat ik al weinig eigenwaarde had, was er ook weinig weerstand. Thuis waren mijn keuzes ook niet om op te vertrouwen, want mijn ouders wisten het altijd beter. Zij kenden mijn familie en vrienden door en door. Mezelf afkraken kon ik inmiddels als de beste, daar had ik niemand anders meer voor nodig. Nog steeds is het ontvangen van 'kritiek' moeilijk. Dan gaat er meteen een verdediging op. Als Mark goed bedoelde adviezen geeft, krijgt hij wel eens een flinke reactie terug. Zeker als de adviezen mij onzeker maken. Dan schreeuwt er tegelijk een innerlijk kind tegen haar vader, wanhopig vragend om goedkeuring en erkenning. 

Die pijn opzoeken en mij er opnieuw mee verbinden was een moeilijke weg. Achter mijn secundaire gevoelens lagen de primaire, waar ik al een tijd geen aandacht aan had besteed. Die van de pijn, het verdriet en de afwijzing. Wat ik bovenal wens voor mijn kinderen is het loslaten van een manier die mij is voorgeleefd. Een manier die mij en de banden met familie/vrienden, geen goed gedaan heeft. Dat zij naast geven ook mogen ontvangen, is daarmee onlosmakelijk verbonden. Je kunt niet enkel geven, je moet ook kunnen ontvangen. 

‘Het probleem is buiten mij, het is niet mijn fout, zij hebben/heeft het verpest’

Is één van de grootste vijanden van verandering.