MOEDER, ZONDER MOEDER

 

Als klein meisje had ik grote gedachten en dromen, over het moment dat ik zelf moeder zou worden. 

In mijn moeder hoopte ik dat zich een oma zou ontpoppen, zoals mijn oma. Wat kwam ik veel bij mijn oma over de vloer. Als klein meisje al, samen eendjes voeren. Later samen koken en zelfs logeren, toen ik de 30 al gepasseerd was. Zo een oma, gun(de) ik mijn kinderen ook. Een oma waar ze altijd bij terecht kunnen. Mijn moeder was bij de geboorte van mijn eerste zoon. Naast een band tussen haar en Jorijn, hoopte ik dat dit alsnog iets mocht betekenen voor de band tussen haar en mij, ... Dat ze milder, zachter zou worden, dat ze mij zou zien nu ik ook moeder was. 

Het gaf me de kans om wellicht een moeder-dochterband te ervaren, maar dan als moeder. Al snel bleek dit enkel een grote gedachte, een droom op afstand en een reis met ups en downs.

Zoektocht

Jorijn was nog geen drie en ik was net opnieuw moeder geworden van Tije & Fenn, toen de verbinding verbrak met mijn ouders. Naast het helen van mijzelf, startte een zoektocht. Ik heb moeten zoeken naar de moeder die ik zelf wil zijn. De dingen die ik zeker niet wilde voor hem, waren wel duidelijk. En hoe dan wel? Niemand als direct voorbeeld, want ook mijn oma was op dat moment niet meer in beeld. Zij overleed toen Jorijn net 9 maanden was. Ik ben dankbaar voor de momenten die zij nog van hem heeft meegemaakt. 

Het heeft een tijdje geduurd voor ik me zekerder voelde in de rol van moeder en ik mij realiseerde dat hoe ik moeder ben, mijn manier is en dat er niet één goede manier is. Stukjes die ik als kind vond in 'moeders' om mij heen, maken deel uit van de moeder die ben voor mijn drie zoons. Al bijna 12 jaar, .... en ik groei daarin nog steeds. Op mijn eigen koers en ingeving vertrouwen maakt mij ook sterk(er). Niet weten hoe iets gedaan wordt, geeft mij de kans het helemaal op mijn eigen manier in te vullen. 

Missen

Ik probeer een andere moeder te zijn, dan mijn eigen moeder. Wat betekent voor mij dat ik hen wil zien en horen. Dat ze horen van mij hoeveel ik van ze houd, dat ik trots ben op ze en dat ze mogen zijn wie ze willen zijn. Daar hoort ook bij dat ik 'sorry' zeg, vanwege mijn relatie met hen. Bovenal betekent het dat ik hen weghoudt van mijn gemis, pijn en verdriet in wat mijn ouders mijn niet hebben (kunnen) gegeven. 

Ik mis mijn ouders niet (meer) in de dagelijkse dingen of op verjaardagen. Het zijn soms de subtiele, gewone momenten die leiden tot gemis, waarbij op de achtergrond mijn eigen (jonge)  ik, dit ervaart. Bijvoorbeeld als ik iets in hen herken van mezelf, of als ze met mijn schoonouders mooie herinneringen maken. 

We hebben het samen gezellig, we kunnen lachen, leuk en open praten en we maken plezier. Alleen al daarom ben ik dankbaar.