'LEEF JE NOG?'

 

Uit verbinding treden met je ouders? Dat past niet in het wereldbeeld van veel mensen. Misschien zit het wel niet in onze natuur. Ze respecteren en 'eren', is eerder de gedachte van veel mensen, over de ouders die je op de wereld hebben gezet en grootgebracht. "Ouders zijn toch van die mensen die altijd alles voor hun kinderen doen en ze onvoorwaardelijk liefhebben?"  

Bijna 9 jaar geleden, stapte ik uit de (fysieke) verbinding met mijn ouders. Dit weekend overleed mijn moeder.

Het is heel fijn voor mensen die mijn keuze niet begrijpen. Hopelijk betekent het dat ze fijn zijn opgegroeid en ook als volwassene een goede relatie met hun ouders hebben. Het is aan de andere kant jammer wanneer mensen die het niet begrijpen, vinden dat zij het recht hebben, zich hierover uit te spreken. De keuze is niet over één nacht ijs gegaan. Er gingen jaren aan vooraf, veelal met vruchteloze en verwoede pogingen, het tij te keren. Ik maakte die keuze liever ook niet. Het zegt iets dat ik deze keuze maakte en het betekent nog meer. Daarbij levert dat heel veel moeilijke gevoelens op.

Mijn keuze ging bovenal over mijn eigen herstel. Tijd en ruimte waren nodig om te helen van de moeilijke relatie met mijn ouders. Vooral de relatie met mijn moeder was zwaar. De tijd die volgt is gepaard gegaan met gevoelens van verlies en rouw. Dat gaat niet altijd over doodgaan, vaak gaat het over het leven zelf. Een levend verlies. Het is confronterend en pijnlijk in dagelijkse situaties. Zeker op het moment dat ik zelf moeder werd. Het was pijnlijk te zien dat vriendinnen wel hadden, wat ik wenste en nodig had. Dat levend verlies voelde ik het meest, omdat ik 24 uur per dag in mijn eigen gezelschap verkeerde, dus het was mijn probleem. Als kind en later jong volwassene werd wat ik nodig had, niet beantwoord of vervuld. Pogingen daarover het gesprek aan te gaan of te benoemen/vragen om wat ik nodig had (of juist niet), bleven leeg. Wanneer je jong bent is dat een heel andere beleving, dan wanneer je ouder wordt. Later in mijn proces van helen, kwam acceptatie. Wat niet betekent dat het daarmee 'oké' is. Ik ging anders kijken. Accepteren: van 'wat ik kreeg', 'wat ik niet kreeg en wel nodig had' en 'wat ik kreeg, waar ik nooit om had gevraagd'. Een lot dat enkel en alleen van mij is. 

Mensen begrijpen je verdriet in geval van een overlijden. Bij een levend verlies is dit heel anders. De verwachting is al snel: 'dat je er nu toch wel overheen bent, of mee om kunt gaan'. Onze maatschappij weet hier geen raad mee. Liever gaan we er aan voorbij. Het vraagt veel zelfcompassie. Het missen van 'ouders' of het 'missen van wat ouders (kunnen) bieden, zocht en vond ik in kleine(re) stukjes bij anderen. Mijn oma heeft hierin een hele waardevolle rol gehad, als ook oudere vrouwelijke collega's, oudtantes en mijn schoonmoeder. Negen jaar geleden was er lef nodig om alles een keer te laten afbranden. Ik liet mijn hoop los op een ander verleden. Het is wat het is en ik zette een punt achter wat geweest is. Al het goede neem ik mee naar de toekomst. 

Een jaar geleden schreef ik hier voor het eerst open over, in mijn blog 'Aankijken wat van mij is'. Over de relatie met mijn moeder (ouders), innerlijke banden en het dragen van de verantwoordelijkheden die bij mijn keuze horen. Ook de brief die ik daarna (2021) schreef aan mijn ouders, heeft bijgedragen aan het helen van mezelf en het opnieuw aangaan van een innerlijke verbinding. Dit stopte ook het meedragen van een schuldgevoel en het meedragen van de moeilijke en zware gevoelens, die ik mij door anderen had laten opleggen. Dat je als kind dankbaar moet zijn naar je ouders en een fijne relatie moet hebben. Dat je ouders geen verwijten mag maken, omdat het de meest liefdevolle ouders zijn... 

Liefdevol is een relatief begrip, waarover je van mening mag verschillen. Een kind dat niet gezien wordt in wat het geeft, houdt daaraan een pijnlijk gevoel van tekortschieten en onrecht over.

Emotioneel gezien draag ik als moeder, eveneens verantwoordelijkheden naar mijn kinderen. Een belangrijke bijdrage naar hoe zij straks in het leven en in hun relaties staan. De dood is een vriend die helpt in te zien wat het leven waard maakt om te leven. Het versterken van de relaties met mijn dierbaren (mijn gezin) en het gevoel een betekenisvol leven te leiden richting de toekomst. En ook het werken aan innerlijke banden, al zijn deze niet langer fysiek. De brief aan mijn ouders maakt daar deel vanuit. Ik had vernomen via vrienden dat mijn moeder de laatste jaren kampte met haar gezondheid. Van een falende schildklier, ziekenhuisopnames en revalidatie, naar hartfalen en een zwakker wordend gestel. Ik wenste niet dat zij (ooit) zou sterven met het idee dat 'ik haar niet als mijn moeder zag'. Waar dit fysiek niet mogelijk is voor mij, kon ik deze stap wel innerlijk zetten. Nu, bijna een jaar na die brief, ben ik opgelucht. 

Mijn moeder is er niet meer, ... De dood heeft dit onherroepelijk gemaakt. Voor mij is het een fysiek overlijden, jaren geleden nam ik al afscheid van haar. Dat verlies verwerk je niet, die overleef je ... Dag mam,

Ik zal blijven schrijven hoe het werkt. Soms. In families. Hoe het mis kan gaan. Soms. En over hoe het anders kan.
Aankijken wat van mij is Doodgewoon